นางสาวฐิติรัตน์ บัวไสว

14 responses »

  1. thitirat says:

    Gulliver’s Travels by Jonathan Swift

  2. thitirat says:

    A to Lilliput

    I was born in Nottinghamshire and was the third of five sons. My father was not a rich man, but he was able to sent me to Cambridge University, where I studied for three years. When I left college, I continued my studies and became a doctor. But I always wanted to travel, and so I made several voyages as a ship’s doctor. When I married my wife Mary, however, I planed to stay at home for a while. But after a few years I discovered I was not earning enough money from my patients. I decied to go to sea again, and this time I joined a ship sailing to the islands in the South Pacific Ocean. We started our journey from Bristol on May 4th,1699.

    At first our voyage went well. We said across the Atlantic, round the coast of Africa and into the Indian But before we could reach the Pacific, a violent storm hit us and drove us to the north-west of Tasmania. The wind drove our ship on to a rock, which broke the ship in half. Some of the sailors and I managed to get a boat into the water and we rowed away to look for land. But when we were too tired to row any more, a great wave hit our small boat and we all fell into the sea. I do not know what happened to my companions, but I suppose they were all drowned.

    The wind and waves pushed ma along as I struggled to keep my head above water. I became very tired and soon felt I could not swim any more. Luckily, just then my feet touched the ground. I walked out of the sea and on to the beach. I was so exhausted that I lay down and went to sleep.

    When I woke up next morning and tried to get up. I could not move. I was lying on my back and my whole body, my arms and legs were strongly fastened to the ground. Even my hair, which was long and thick, was tied to the ground. The sun began to grow hot and I was very comfortable. Soon I left something alive moving along my leg and up my body to my face, and when I looked down, I saw a very small human being only fifteen centimeters tall. He had a bow and arrow in his hands, and there were forty more of these little men following him. I was so surprised that I gave a great shout. They all jumped back very frightened, and some hurt themselves by falling off my body. Meanwhile, I was struggling to unfasten myself, but just as I
    managed to pull my left arm free of the ropes, I felt a hundred arrows land on my free hand, and more arrows on my face and body. This was very painful, and made me cry aloud. I lay quietly, to see what would happen next.

    When they saw I was no longer struggling, they quickly built a platform next to my head, and an official cliambed up there to speak to me. Although I could not understand his language, I understood that theywould be friendly towards me-if I did not try to harm them. By now I was extremely hungry, so I used sign language to beg the official for food. He seemed to understand me, because immediately ladders were put against my sides and little men climed up with baskets of food and drink. They were surprised at how much . I could eat and drink. In just one mouthful I ate three of their meat dishes and three of their loaves of bread. I drank two of their barrels of wine, and was still thirsty, because that was only half a litre. While they were bringing me food, I wondered whether to pick up a handful of the little men and throw them to their death. But I was afraid they would shoot at me again , and anyway I was greateful for their kindness in giving me food and dring, so I did not move.

    After some time, another official climbed up to the platform and spoke to me. From his sign. I understood that they were going to move me. The King of this country (which was called Lilliput) had ordered his people to the capital city, about a kilometer away. I made sign to ask whether I could be untied, but the official politely refused.

    While I was eating, a platform had been prepared to carry me. The people of Liliput, known as the Lilliputians, are very intelligent and clever with their hands. For me hundred men built a special wooden platform with twenty-two wheels. Nine hundred of the strongest men worked for about three hours to lift me on to the platform, and one thousand five hundred of the King’s largest horse (each eleven and a half centimeters high) pulled me to the capital , I did not know about any of this, because they had put a sleeping powder in my wine, and I was in a deep sleep.
    The King had decided I would stay in the largest available building, just ouside the city. Its door was only a metre high and half a metre wide, so I could only just get inside on my hands and knees. My guards put ninety-one chains on escape. Then they cut the ropes that tied me and I was able to get to my feet. As I stood up, I heard cried of astonishment all around me. I felt rather miserable, but at least I could walk about now, in a two-metre ciscle. I was certainly an interesting sight for the Lilliputians, who had come out of the city in crowds of several thousand to see me.
    Now I had a good view of the countryside. The fields looked like flowerbeds in a garden, and even the tallest trees were only two metres high
    I was soon visited by the King himself. He has a strong, handsome face, and is very popular among his people. He arrived with his Queen, his children and his lords and ladies, all dressed in beautiful gold and silver clothes. In order to make conversation easier, I lay on my side so that my face was close to him, I spoke to him in the languages. I knew, but we still could not understand each other.
    The King ordered his people to make me a bed, using six hundred Lilliputian beds. It was not very comfortable, but it was better that sleeping on the stone
    floor. He ordered the crowds of sightseers to go back to their homes, so that the work of the country could continue and I would not be annoyed. For a long time he discussed with his lords in private what should be done with me. I was told all this later by a good time of mine. Clearly, such a large person could be a danger to his small people. At last it was decided that, as I had behaved so well up to now, I would be kept alive. Food and drink would be brought to me every day from all the villages, six hundred people would be my servants; three hundred men would make me a new suit, and six teachers would teach me their language.
    And so in about three weeks I began to speak the language of Lilliput. The King often visited me, and every time he came, I asked him to take off my chains. He explained that first I must promise not to fight against Lilliput or hurt Lilliputians, and that I must be searched for weapons. I agreed to both these things and carefully picked up two of this officers in my hands. I put them first in one pocket, then moved them to all m other pocket, then to all my other pockets, except two which I kept secret. As they searched, they wrote down in a notebook details of all the things they found.
    Afterwards I read some of their report:
    ‘In the second coat pocket we found two very large pieces of wood, and inside them were great pieces of metal, very sharp. In another pocket there was a most wonderful engine, at the end of a long chain. The engine was inside a huge round container, which was made metal was very strange as we could see through it to some mysterious writing and pictures. The engine made a continuous loud noise.’
    The officers could not guess what these things were, but they , were of course, my two pocket knives and my watch. They also found my comb, a purse with several gold and silver coins, my gun and bullets.
    The King wanted to know what the gun was used for.
    ‘Bring it out,’ he ordered me, ‘and show me how it work.’
    I took the gun out and put a bullet into it.
    ‘Don’t be afraid,’ I warned the King. Then I fired the gun into the air.
    I was the loudest noise the Lilliputians had ever heard. Hundreds of them thought they were dead, an fell down. The King himself was very frightened. As I gave my gun to the officials to keep, I warned them to be careful with it. They allowed me to keep all my other things, and hoped that one day soon I would be free

    การเดินทางสู่ลิลลิพัท
    ฉันเกิดในนอทธิงแฮมไฮน และเป็นลูกคนที่สามจากห้าคน พ่อของฉันไม่ใช่คนร่ำรวยแต่เขาก็สามารถส่งผมเรียนมหาวิทยาลัยเคมบริดที่เป็นที่ที่ผมเรียนมาสามปี เมื่อผมออกจากมหาวิทยาลัย ผมก็เริ่มเรียนต่อและกลายมาเป็นหมอ แต่ผมก็อยากที่จะท่องเที่ยวอยู่เสมอๆ ดังนั้นผมจึงเดินทางไปที่ต่างๆมากมายาวกับว่าเป็นเรือหมอ เมื่อผมแต่งงานกับภรรยาผมที่ชื่อแมรี่ จากนั้นผมก็ได้แต่อยู่บ้านมาเป็นเวลานาน แต่หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็พบว่าเงินที่ได้จากการรักษาคนไข้นั้นใช้จ่ายไม่พอ ผมจึงตัดสินใจออกเดินทางสู่ทะเลอีกครั้ง และครั้งนี้ผมก็ได้ร่วมเดินทางกับเรือที่จะเดินทางไปยังเกาะทางใต้ของมหาสมุทรแปซิฟิก พวกเราจึงได้เริ่มเดินทางจากท่าเรือบริสตอลในวันที่ 4 พฤษภาคม 1699
    การเดินทางครั้งแรกผ่านไปด้วยดี พวกเราล่องเรือข้ามไปยังแอตแลนติค วนอยู่รอบๆ ทวีปแอฟริกาและก็มายังมหาสมุทรอินเดีย แต่ก่อนที่เราจะไปถึงมหาสมุทรแปซิฟิก ก็มีพายุที่รุนแรงโจมตีพัดพาเราไปยังทิศตะวันออกเฉียงเหนือของรัฐทแทสเมเนีย ลมได้พัดพาเรือเราไปยังหิน จึงทำให้เรือแตกครึ่งเป้นสองฝั่ง ลูกเรือบางคนและผมจัดการกับเรือนำเรือลงสู่น้ำและพายเรือไปยังพื้นดิน แต่พวกเราเหนือ่ยจนไม่สามารถที่จะพายเรือต่อได้ คลื่นยักษ์โจมตีเรือของพวกเรา และพวกเราก็ตกลงสู่ทะเล ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรกับเพื่อนร่วมทางของผม แต่ผมคิดว่าพวกเขาทั้งหมดคงจะจมน้ำตาย
    ลมและคลื่นซัดร่างของผมต่อไปเรื่อยๆ ผมพยายามดิ้นรนให้หัวโผล่พ้นน้ำ ผมรู้สึกเหนื่อยมากและไม่มีแรงพอจะว่ายน้ำต่อไปอีกแล้ว โชคดีที่เท้าของผมแตะถึงพื้นดิน ผมเดินออกจากทะเลมายังชายหาด เป็นที่ที่ไม่มีวี่แววและปราศจากผู้คน ผมเหนื่อยมากและนอนลงกับพื้นจนกระทั่งหลับไป
    เมื่อผมตื่นขึ้น เช้าวันถัดมา ผมพยายามลุกขึ้น แต่ก็ไม่สามารถ ผมนอนหงาย ร่างกายทั้งหมด แขนและขาของผมเป็นกล้ามขึ้นเป็ดมัดๆแม้แต่ผมของผมก็ยาวและหนาลงสู่พื้นดิน พระอาทิตย์เริ่มร้อนมากขึ้น และผมก็เริ่มอึดอัด ผมรู้สึกเหมือนกับว่ามีสิ่งมีชีวิตเคลื่อนไหวอยู่ตรงขาของผมและเมื่อผมลุกขึ้นและมองไปข้างล่าง ผมเห็นมนุษย์ตัวเล็กที่สูงเพียง 15 เซนติเมตร เข้ามีคันธนูและคันศรอยู่ในมือของเขาและมีผู้ชายตามเข้ามาอีก 40 กว่าคนตมเขามาผมร้องตกใจเสียงดังพวกเขาก็กระโดดถอยหลังและรุ้สึกตื่นตัวเป็นอย่างมาก ในขณะเดียวกัน ผมก็ดิ้นรนแก้มัดตัวเองและผมก็เป็นอิสระจากเชือกที่มัดอยู่ ผมรู้สึกถึงธนูนับร้อยมันมือของผม และมากกว่านั้นมันอยู่ที่หน้าและร่างกายของผม มันเป็นความเจ็บปวดมาก และมันทำให้ผมร้องไห้เสียงดัง ผมนอนลงอย่างเงียบๆและมองดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
    เมื่อพวกเขาเห็นว่าผมไม่มีท่าทีที่จะดิ้นรนพวกเขาก็ค่อยๆสร้างแทนบนหัวผมและปีนมันขึ้นมาพูดกับผม อย่างก็ตามผมไม่สามารถเข้าใจภาษาเข้าได้ ผมเข้าใจว่าพวกเข้าพยายามจะเป็นมิตรถ้าผมไม่ทำอัยตรายพวกเขา ตอนนี้ผมหิวเป็นอย่างมาก ดังนั้นผมจึงส่งสัญญาณขออาหาร พวกมองดูและเข้าใจผม เพราะทันใดนั้นเองบันไดก็ถูกวางไว้ข้างๆตัวผมอีกครั้งและมีผู้ชายตัวเล็กๆปีนขึ้นมาพร้อมกับตระกร้าขนมและเครื่องดื่ม พวกเขาตกใจที่ผมกินและดื่ม ผมกินสามมื้อของพวกเขาผมดื่มไวน์ไปสองถังแต่ก็ยังคงหิวน้ำอยู่อีก เพราะพวกนั้นยังไม่ถึงครึ้งกระเพราะของผมเลยด้วยซ้ำ ในขณะที่พวกเขานำอาหารมาให้ผม ผมสังเกตว่าผมสามารถที่จะหยิบพวกเขาเหล่านั้นได้เต็มกำมือซึ่งทำให้พวกเขาตายได้ แต่ผมก็ยังกลัวว่าพวกเขาจะยิงใส่ผมอีก ย่างไรก็ตามผมซาบซึ้งในความกรุณาที่หาอาหารและเครื่องดื่ม ดังนั้นผมจะไม่ไม่ไปไหน
    หลังจากนั้น ก็มีคนปีนขึ้นมาบนแท่นและพูดคุยกับผม จากท่าทางของพวกเขาเข้าใจได้ว่าพวกเขาจะย้ายผมไป พระราชาของประเทศนี้ นั่นคือคำที่ลิลลี่พุทใช้เรียก มีคำสั่งให้ประชากรของเขาย้ายผมเข้าไปในเมืองหลวงที่ซึ่งไกลมาก ผมบอกให้พวกเขาแก้มัดผมแต่พวกเขาปฎิเสท
    ในระหว่างที่ผมกำลังกินอยู่นั้น ก็มีแท่นที่เตรียมไว้แบกตัวผม ประชากรของเมืองลิลลี่พัท ซึ่งถูกเรียกว่าชาวเกาะลีลลีพัท พวกเขาฉลาดและมีฝีมือมาก สำหรับผู้ชายห้าร้อยคนสร้างแท่นไม้และล้ออีก 22 ล้อ อีก 900 คนที่แข็งแรงๆ ใช้เวลาประมาน 3 ชั่วโมงในการยกตัวผมขึ้นบนแท่น และอีก 1500 คนก็ใช้ม้าลากผมไปยังเมืองหลวงผมไม่รู้เรื่องอะไรเลยเพราะว่าพวกเขาใส่ยานอนหลับลงไปในไวน์และผมก็หลับไปนานมาก
    พระราชาตัดสินใจให้ผมอยู่ที่ตึกใหญ่ที่อยู่นอกประตูเมือง ประตูนั่นสูงแค่เมตรนึงและกว้างแค่ครึ่งเมตร ดังนั้นผมจึงเข้าไปข้างในแค่เพียงมือและหัวเข่าเท่านั้น ผู้คุมของผมใช้โซ่ 91 อันในการล่ามขาขวาข้างซ้ายของผม ดังนั้นผมจึงหนีไปไหนไม่ได้ พวกเขาจึงตัดเชือกที่มัดตัวผมซึ่งมันทำให้ผมสามารถขยับเท้าได้ ดังนั้นผมจึงยืนขึ้น และได้ยินเสียงร้องประหลาดใจรอบๆตัวผม ผมรู้สึกค่อนข้างทุกข์ทรมาน แต่มันน้อยกว่าที่ผมเดินอยู่ตอนนี้ที่เป้นวงกลมประมานสองเมตร ผมค่อนข้างที่จะสนใจสัญญาณที่ฝูงชนชาวเมืองนับพันส่งมาที่ผม
    ตอนนี้ผมมองดูทิวทัศน์ที่สวยงามของเมืองนี้ ที่ทุ่งนามีแปลงดอกไม้ในสวนและต้นไม้สูงๆที่สูงแค่เพียง 2 เมตร
    ผมได้เข้าไปเยี่ยมพระราชา เขาดูแข็งแรงมาก ใบหน้าหล่อเหลาและดูเป็นที่ชื่นชมของประชากรเขา เขามาถึงพร้อมกับราชินี ลูกๆ ขุนนางและภรรยาขุนนางของเขา เสื้อผ้าทั้งหมดถูกประดับด้วยทองและเงิน เพื่อการสนทนาที่ง่ายขึ้น ผมจึงนอนตะแคงมันจึงทำให้หน้าผมติดอยู่กับเขา ผมคุยกับเขาด้วยภาษาทั้งหมดที่ผมพอจะรู้ แต่ก็ไม่เข้าใจเลยสักภาษา
    พระราชามีคำสั่งให้คนของเขานำเตียง 600 เตียงมาทำเป็นเตียงนอนให้ผม มันไม่สบายเอาซะเลยแต่มันก็ยังดีกว่าให้ผมนอนบนหิน เขาสั่งให้ฝูงชนที่มามุงดูผมกลับบ้านไป ดังนั้นการทำงานของประเทศนี้จึงดำเนินการต่อไปและผมก็ไม่รู้สึกลำคาญ เป็นเวลานานที่พวกเขาได้พูดคุยหารือในที่ส่วนตัว ว่าพวกเขาจะทำอย่างไรกับผมดี
    หลังจากนั้นพวกเขาก็กลายมาเป็นเพื่อนที่ดีของผม จากนั้นชายร่างใหญ่ที่ดูน่ากลัวของฝูงคนตัวเล็กก็ตัดสินใจให้ผมมีชีวิตอยู่ อาหารและเครื่องดื่มถูกซื้อมาให้ผมทุกๆวันจากทุกๆหมู่บ้าน 600 คนสำหรับคนรับใช้ของผม 300 คนที่เป็นคนตัดชุดใหม่ให้ผม และครูอีก 6 คนที่สอนภาษาให้กับผม
    จากนั้นมาสามอาทิตย์ผมก็เริ่มพูดภาษาของลีลลิพัทได้ พระราชามาเยี่ยมผมบ่อยๆและทุกๆครั้งที่เขามาหาผมผมก็จะถามเขาว่าทำไมไม่ปล่อยผมออกจากโซ่ เขาอธิบายว่า อย่างแรกผมจะต้องไม่ต่อสู้ชาวลีลลิพัทหรือทำให้ชาวลีลลิพัทบาดเจ็บและผมต้องหาอาวุธ ผมตกลงทั้งสองอย่างและหยิบทหารสองคนใส่มือผม ผมวางคนนึงไว้ในกระเป๋าเสื้อและย้ายไปยังกระเป๋าอื่นๆยกเว้นอีกสองกะเป๋าที่เป็นความลับ จากนั้นพวกเขาก็สำรวจและจดบันทึกรายละเอียดสิ่งของทั้งหมดที่พบในตัวผม
    หลังจากนั้น ผมก็อ่านและรายงาน “ในกระเป๋าโค้ทพวกเราพบชิ้นไม้ และข้างในนั้นก็ยังมีโลหะอย่างดีมันแหลมคมมาก ในกระเป๋าในอื่นมีเครื่องจักรที่น่าอัศจรรย์ ข้างในเครื่องจักรนั่นมีภาชนะมหึมา เป็นครึ่งโลหะครึ่งเงิน โลหะชิ้นที่สองแปลกมากพวกเราเห็นข้างในมันมีการเขียนและรูปภาพแปลกๆ เครื่องจักรนี้ทำเกิดเสียงดัง”
    ทหารไม่สามารถเดาได้ว่าสิ่งของเหล่านั้นคืออะไร แน่นอนในกระเป๋ามีมีดสองอันและนาฬิกา พวกของยังเจอหวี เหรียญเงินและเหรียญทอง ปืนและกระสุนและอีกด้วย
    พระราชาต้องการรุ้ว่าปืนนั้นมีไว้เพื่ออะไร “หยิบมันออกมา” เขาสั่งผม “และแสดงด้วยว่ามันทำงานอย่างไร”
    ผมหยิบปืนออกมาและใส่กระสุน
    “ไม่ต้องกลัวนะ” ผมเตือยพระราชา จากนั้นผมก็ยิงปืนไปยังอากาศ
    มันเกิดเสียงดังมากจนชาวลีลลิพัทได้ยิน ผู้คนนับร้อยตายและล้มลง พระราชาตื่นตกใจมากเขาสั่งให้ทหารนำปืนผมไปเก็บ ผมเตือนให้พวกเขาระวัง พวกเขาทำตามและผมก็หวังว่าหลังจากวันนี้เขาจะปล่อยผมให้เป็นอิสระ

    • thitirat says:

      เนื้อหาภาษาอังกฤษบทที่จะตามมาทีหลังนะค่ะอาจารย์ ^^ เอาคำเเปลไปก่อน

      ชีวิตในลีลลิพัท

      ผมระมัดระวังความประพฤติเท่าที่จะเป็นไปได้ เผื่อราชาจะให้อิสรภาพแก่ผม ชาวลีลลิพัทเริ่มคลายความกลัวต่อผม พวกเขาเรียกผมว่ามนุษย์ภูเขา บางครั้งที่ผมนอนลงพวกเขาก็จะเต้นระบำบนฝ่ามือของผม และบางโอกาสเด็กๆก็จะมเล่นเกมส์ในผมของผม ตอนนี้ผมสามารถที่จะพูดคุยภาษาของพวกเขาได้อย่างดีทีเดียว
      วันหนึ่งพระราชาได้ชวนผมไปดูการแสดงพื้นเมือง ซึ่งเป็นที่พอใจเขาอย่างมาก ครอบครัวเขา เหล่าขุนนางและภรรยาทั้งหลาย ผมสนใจระบำไต่เชือกเป็นอย่างมาก เชือกที่บางมากๆที่ยาวกว่า 30 เซนติเมตรถูกขึงเหนือพื้นดิน ผู้คนส่วนมากต้องการให้พระราชาเป็นผู้กระโดดและเต้นบนเชือกนี้ ไม่ว่าใครก็ตามที่กระโดดได้สูงที่สุดโดยที่ไม่ตกลงมาจะถือว่าดีที่สุด บางครั้งพระราชาก็มีคำสั่งให้ขุนนางไปเต้นพวกเขาก็ต้องทำตามเช่นนั้น กีฬาเช่นนี้แน่นอนว่ามันอันตรายและบางครั้งก็เป็นผลให้มีการตายเกิดขึ้น มันจึงดูเป็นการเสี่ยงที่จะเลือกทหารแต่ละคน
      มีการแสดงที่น่าสนใจอื่นๆ พระราชาจะถือไม้หน้าเขาและบางครั้งจะยกขึ้นยกลง ทีละคน คนที่เข้ามาก็จะกระโดดให้พ้นไม้หรือไม่ก็คลานเอา พวกเขาจะกระโดดและคลานให้พ้นไม้พระราชา ผู้ชนะจะเป็นผู้ที่กระโดดและคลานได้นานที่สุด และจะได้รับริบบิ้นสีน้ำเงินใส่ที่ข้อมือ ที่สองจะได้ริบบิ้นสีแดง ที่สามจะได้สีเขียว ขุนนางหลายคนที่ใส่ริบบิ้นอย่างภาคภูมิใจอยู่ตลอดเวลา ผมมั่นใจว่าผมไม่เคยเห็นสิ่งเหล่านี้มาก่อนเลย
      บางวันหลังจากที่สิ่งประลาดสีดำที่พบบนชายหาดที่เป็นที่แรกที่ผมมาถึงลีลลิพัทผู้คนเข้าใจและรับรู้ว่ามันไม่มีชีวิตพวกเขาตกลงกันว่ามันเป็นของของมนุษย์ภูเขาและพระราชาก็มีคำสั่งให้นำมันมาให้ผมผมคิดและผมรู้ว่ามันคืออะไรเมื่อมันมาถึง มันค่อนข้างที่จะสกปรกเพราะว่ามันถูกลากมาตลอดด้วยม้า แต่ผมก็ดีใจที่ได้เห็นหมวกอยุ่ตรงหน้า ผมทำมันหายตอนที่ว่ายออกมาจากเรือ
      ผมขอให้พระราชาคืนอิสระให้ผมอยู่บ่อยๆจนสุดท้ายเขาก็ตกลงนั่นคือการที่ผมไม่ต้องเป็นนักโทษอีกต่อไปอย่างไรก็ตามผมก็ต้องปฎิบัติสิ่งเหล่านี้อยู่
      – ช่วยชาวลีลลิพัทในการทำสงครามและความสงบสุข
      – ให้เวลาสองชั่วโมงเป็นการเตือนพวกเขาก่อนพวกเขาจะได้เข้าไปอยู่ในบ้าน
      – ระวังเหยียบชาวลีลลิพัทและสัตว์ของพวกเขา
      – ทิ้งข้อความสำคัญไว้ให้พระราชาหากมันจำเป็น
      – ช่วยคนงานแบกหินหนักๆ
      – อยู่ในเมืองลีลลิพัทจนกว่าพระราชาจะอนุญาติให้ออกไป
      ตามตกลงไว้ผมจะได้รับอาหารและเครื่องดื่มที่เพียงพำอสำหรับ 1724 คน ผมตกลง โซ่ของผมขาดและผมก็ได้รับอิสรภาพ
      สิ่งเรกที่จะทำคือการเค้าไปเยี่ยมในเมืองหลวง ผู้คนระมัดระวังดังนั้นจึงไม่เป็นอันตราย ผมเดินอย่างระมัดระวังก้าวผ่านกำแพงเมืองที่สูงน้อยกว่าเมตรนึงและเดินช้าๆผ่านถนนเส้นหลักไป มันเป็นเมืองที่ค่อนข้างจะวุ่นวาย มีร้านและตลาด ผู้คนมากมาย แต่วันนี้ถนนว่างเปล่า มีฝูงชนมองผมจากหน้าต่าง ใจกลางเมืองเป็นที่อยู่ของพระราชา พระราชาเชิญชวนผมเข้าไปข้างใ ดังนั้นผมจึงเดินไปรอบๆกำแพง
      “เอาละเพื่อนของข้า” เขาตอบ มีบางสิ่งที่ข้าจะบอกเจ้า เจ้าได้อิสระเพราะว่าพระราชารู้ว่าพวกเราอยู่ในสถาณการณ์ที่อันตรายมากๆ
      “อันตราย??” ผมร้อง “ท่านหมายความว่าเช่นไร”
      “ลีลลิพัทมีศัตรูอยู่ทั้งในและนอก” เขาอธิบาย “หกปีที่แล้วตอนนั้นพวกเราอยู่กันเป็น 2 กลุ่มทางการเมือง ,ฝ่ายชั้นสูงและฝ่ายชั้นต่ำ” บางทีฝ่ายชนชั้นสูงค่อนอาจจะมีประชากรมากกว่าในอดีต แต่อย่างที่คุณเห็น ปัจจุบันพระราชาและบรรดาทหารของเขากลายมาเป็นชนชั้นต่ำ ทำให้สองกลุ่มเกลียดกันและชนชั้นสูงก็ไม่คุยกับชนชั้นต่ำ นั่นเป็นปันหาระหว่างลีลลิพัท ตอนนี้พวกเราได้ข่าวมาว่าชาวเมืองเบิลฟัสกุกำลังจะมาโจมตีพวกเรา คุณเคยได้ยินข่าวเกี่ยวกับเมืองเบิลฟัสกุบ้างไหม มันเป็นเกาะเล็กๆใกล้ๆพวกเราค่อนข้างจะใหญ่และสำคัญกับลีลลิพัทมาก พวกเขามีสงครามกับเรามาเป็นเวลาสามปีแล้ว
      “แล้วสงครามเริ่มได้อย่างไร” ผมถาม
      “เอาละ แน่นอนว่าประชากรส่วนมากเคยตอกไข่ต้มที่ด้านป้าน” แต่ปู่ของพระราชาได้ตัดนิ้วในขณะที่ตอกไข่ของเขาอยู่นั้น ดังนั้นพ่อของเขาจึงมีคำสั่งว่า ให้ชาวลีลลิพัทตอกไข่ทางด้านแหลมของพวกเขา พวกผู้คนจึงเรียกมันว่าพวกปลายแหลม แต่ชาวลีลลิพัทรู้สึกต่อต้านเกี่ยวกับพวกปลายแหลมมีการต่อสู้และโกรธแค้นเกี่ยวกับกฎข้อนี้มาก ประชากรสิบเอ็ดล้านคนได้ฆ่ากันเราพะว่าพวกเขาปฎิเสทที่จะตอกไข่ด้วยด้านแหลม พวกปลายแหลมบางคนก็หลบหนีที่จะเป็นศัตรูกับชาวเบิลฟัสกุ พระราชาเบิลฟัสกุต้องการที่จะเอาชนะสงสครามกับชาวลีลลิพัทอยู่เสมอๆ และตอนนี้พวกเราก็ได้ยินข่าวมาว่าเขาได้เตรียมเรือจำนวนมาก ไว้โจมตีพวกเราเร็วๆนี้ ดังนั้นเพื่อนของข้า ข้าอยากให้เจ้าช่วย เพื่อเอาชนะศัตรูของข้า
      ผมลังเลในตอนนั้น “บอกข้ามาเถอะ” ผมตอบอย่างมีมิตรไมตรี “ข้าพร้อมที่จะให้ชีวิตและปกป้องประเทศของท่าน” “ขอบใจมากพะยะค่ะ”
      “ตอนนี้” เขาพูดต่อ “กลับไปและขโมยเรือของศัตรูทั้งหมดนั่นจะทำให้เราชนะชาวเบิลฟัสกุได้” พวกเราจะทำลายพวกปลายแหลมและฉันก็จะกลายเป็นพระราชาก็จะยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
      แต่ผมไม่เห็นด้วยกับแผนการนี้
      “พะยะค่ะ” ผมตอบ “แต่ผมจะช่วยให้ชาติมีความกล้าหาญและชาวลีลลิพัทและชาวเบิลฟัสกอาศัยอย่างสงบสุข”
      พระราชาไม่สามารถที่จะโน้นมน้าวผมได้ และและแน่นอนเขาไม่ลืมที่ให้ผมปฎิเสทสิ่งที่เขาขอ อย่างไรก็ตาม ผมจะปกป้องบ้านเมืองของเขาจากกาโจมตีด้วยเรือรบของเบิลฟัสกุ เขาเลือกที่จะจำคำปฎิเสทของผม
      จากนั้น ผมได้ยินของเพื่อนของผมว่ามีบทสนทนาลับๆในพระราชวังระหว่างพระราชาและขุนนาง ว่าอิจฉาผม นี่เป็นบทสนทนาที่เกือบจะทำให้ผมตายในที่สุด
      สามอาทิตย์ต่อมา พระราชาของเบิลฟัสกุได้ส่งทหารมาเจรจาความสงบระหว่างสองประเทศ หลังจากชาวเมืองเบิลฟัสกุจัดการทุกสิ่งทุกอย่างกับทหารของลีลลิพัทแล้ว พวกเขาก็มาเยี่ยมผม พวกเขาได้ยินมาว่าจะทำอย่างไรที่จะขัดขวางไม่ให้ผมทำลายเรือรบของพระราชา หลังจากขอบคุณผมแล้ว พวกเขาก็ชวนผมไปยังเมืองของเขา
      อยางไรก็ตามเมื่อผมขออนุญาติพระราชาลีลลิพัทหากว่าผมจะไปเยี่ยมเมืองเบิลฟัสกุจะได้หรือไม่ เขาตกลงแต่เย็นชามาก ผมได้มารู้ทีหลังว่า เขาและแหล่าขุนนางตัดสินว่าผมผิดที่ไปคุยกับศัตรูชาวเมิงเบิลฟัสกุ ตอนนี้ผมเริ่มที่จะเข้าใจแล้วยากที่จะมีชีวิตอยู่ใจการเมืองที่อันตราย
      สองสามวันผ่านไป ผมได้มีโอกาสช่วยพระราชาผมตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะเสียงร้องของชาวเมืองลีลลิพัทที่ดังอยู่ข้างนอกบ้านของผม

      “ไฟไหม้ ไฟไหม้” พวกเขาตะโกน ห้องนอนของพระราชินีไหม้ ออกมาเร็วๆมนุษย์ภูเขา
      ดังนั้นผมจึงใส่เสื้อผ้าและรีบไปยังพระราชวัง ส่วนใหญ่ๆของตึกมีเปลวไฟ ผู้คนพากันปีนบันไดขึ้นบนกำแพงและสาดน้ำในเปลวไฟแต่ไฟก็เผาไหม้อย่างหนักทุกๆนาที สุดท้ายพระราชินีและเหล่าภรรยาของขุนนางก็หนีออกมาแต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีทางรักษาความสวยงามของพระราชวังนี้ไว้ได้ ทันใดนั้น ผมก็มีความคิดเมื่อก่อนตอนเย็นผมดื่มไวน์อย่างดีเป็นจำนวนมากและโชคดีมากผมยังไม่ได้ปัสสาวะตั้งแต่ตอนนั้น สามนาทีต่อมาผมจึงจัดการดับไฟทั้งหมด และตึกที่สวยงามก็ถูกรักษาไว้ได้
      ผมกลับมาบ้านโดยปราศจากคำขอบคุณจากพระราชาเพราะผมไม่แน่ใจว่าเขาจะพูดอะไร อย่างไรก็ตามผมก็ได้รักษาพระราชวังไว้ ผมรู้ว่ามันเป็นอาชญากรรมที่อาจถูกลงโทษด้วยการประหารชีวิตการปัสสาวะในสถานที่พระราชวัง ผมได้ยินมาว่าพระราชินีทรงโกรธมากเธอปฎิเสทที่จะเข้าห้องที่เสียหายและเทอก็สัญญาว่าเทอจะแก้แค้นผม

  3. thitirat says:

    สงครามที่ลีลลิพัท
    เกาะของเบิลฟัสกุมีเพียงกิโลเมตรทางตอนเหนือของลีลลิพัทเท่านั้นผมรู้ว่ามันมากไปกว่าช่องแคบๆของทะเลที่แยกเป็นสองเมือง มีเรือรบไม่น้อยกว่าห้าสิบลำที่จะโจมตีพวกเรา พร้อมกับเรือลำเล็กๆมากมายแต่มันอยู่เลี่ยงๆจากชายฝั่ง ดังนั้นผู้คนของเบิลฟัสกุจึงไม่สามารถมองเห็นผมได้ มันเป็นแผนลับ
    จากกองทุนของพระราชาได้สั่งตะขอโลหะหนักห้าสิบ แต่ละมัดนั้นแข็งแรงมาก ผมถอดเสื้อโค้ทและรองเท้า และเดินไปยังทะเลพร้อมกับตะขอและเชือกในมือ น้ำมันลึกประมานกลางๆ ดังนั้นผมจึงใช้เวลาว่ายไปไม่นานแต่ก็ใช้เวลาไปถึงครึ่งชั่วโมงที่จะไปเบิลฟัสกุ
    เมื่อชาวเบิลฟัสกุเห็นผมพวกเขาก็ตกใจกัวต่างก็กระโดดออกจากเรือและว่ายน้ำไปยังชายหาด ผมจึงใช้ตะขอแต่ละอันและผูกเชือกไว้ด้วยกัน ในขณะที่ผมกำลังทำอยู่นั้น ศัตรูก็ยิงลูกศรมาที่ผมนับพันซึ่งมันสร้างความเจ็บปวดให้ผมเป็นอย่างมาก ผมกลัวว่าลูกศรจะเข้าตาผม แต่ทันใดนั้นผมก็นึกขึ้นได้ว่าผมมีแว่นสายตาอันเก่าอยู่ในกระเป๋าเสื้อ ดังนั้นผมจึงไปหยิบมันมาใส่และทำงานต่อ เมื่อผมพร้อมแล้ว ผมก็เริ่มเดินไปยังน้ำที่ตื้นที่ห่างออกจากเบิลฟัสกุ ผมเดินฝ่าคลื่น และดึงเรือรบของศัตรูไว้ข้างหลังผมเมื่อประชาชนของชาวเมืองเบิลฟัสกุรู้ว่าเรือรบของพวกเขาหายไปพวกเขาก็ร้องเสียงดังน่ากลัวให้ได้ยิน
    เมื่อผมเข้าใกล้สู่ลีลลิพัท ผมเห้นพระราชา เหล่าขุนนางและภรรยาของพวกเขาอยู่ที่ชายหาด พวกเขาได้เห็นเรือรบของเบิลฟัสกุใก้ลชิดเข้ามา ผมว่ายน้ำศีรษะของผมอยู่ใต้น้ำเป็นครั้งเป็นคราวเพราะฉะนั้น พวกเขาจึงคิดว่าผมจมน้ำตายและเรือรบของเบิลฟัสกุก็ถูกโจมตีแต่เมื่อพวกเขาเห็นผมกำลังเดินออกจากทะเล พวกเขาก็ต้อนรับผมอย่างอบอุ่นพร้อมกับเสียงประหลาดใจและปลื้มปิติพระราชาลงมายังน้ำเพื่อที่จะพบกับผม
    ทุกๆคนในลีลลิพัทเป็นหนี้บุญคุณเจ้า เขาร้องดัง สำรับความกล้าหาญเจ้าจะได้เป็นขุนนางคนหนึ่งนับจากนี้เป็นต้นไป
    “ขอบคพระทัยมากพะย่ะค่ะ” ผมตอบ
    และจากนี้ เขาพูดต่อ ก็กลับไปขโมยเรือของศัตรุมาให้หมด ซึ่งมันจะทำให้เราชนะชาวเบิลฟัสกุได้ตลอดไป พวกเราจะทำลายบิ๊กอินเดียนและจะกลายเป็นพระราชาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
    แต่ผมไม่เห็นด้วยกับแผนการนี้
    “พะยะค่ะ” ผมตอบ ผมจะช่วยให้ชาติกล้าหาญและมีอิสรภาพ ชาวลีลลิพัทและเบิลฟัสกุจะสงบสุขจากนี้เป็นต้นไป
    พระราชาไม่สามารถโน้มน้าวผมได้ และเป็นที่น่าเสียดาย เขาไม่เคยลืมว่าผมปฎิเสธความต้องการของเขา อย่างไรก็ตามผมได้รักษาเมืองจากการโจมตีของเรือรบเบิลฟัสกุไว้ได้ แต่เขาก็เลือกที่จะจำคำปฎิเสธ
    จากนี้ไปผมได้ยินจากเพื่อนของผมว่ามีบทสนทนาที่เป็นความลับในพระราชวังระหว่างพระราชาและเหล่าขุนนางของเขาที่อิจฉาผม นี่เป็นบทสนาที่นำผมไปสู่ความตายในไม่ช้า
    สามอาทิตย์ต่อมา พระราชาของเบิลฟัสกุได้ส่งทหารมาเจรจาความสงบระหว่างสองประเทศ หลังจากชาวเมืองเบิลฟัสกุจัดการทุกสิ่งทุกอย่างกับทหารของลีลลิพัทแล้ว พวกเขาก็มาเยี่ยมผม พวกเขาได้ยินมาว่าจะทำอย่างไรที่จะขัดขวางไม่ให้ผมทำลายเรือรบของพระราชา หลังจากขอบคุณผมแล้ว พวกเขาก็ชวนผมไปยังเมืองของเขา
    อยางไรก็ตามเมื่อผมขออนุญาติพระราชาลีลลิพัทหากว่าผมจะไปเยี่ยมเมืองเบิลฟัสกุจะได้หรือไม่ เขาตกลงแต่เย็นชามาก ผมได้มารู้ทีหลังว่า เขาและแหล่าขุนนางตัดสินว่าผมผิดที่ไปคุยกับศัตรูชาวเมิงเบิลฟัสกุ ตอนนี้ผมเริ่มที่จะเข้าใจแล้วยากที่จะมีชีวิตอยู่ใจการเมืองที่อันตราย
    สองสามวันผ่านไป ผมได้มีโอกาสช่วยพระราชาผมตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะเสียงร้องของชาวเมืองลีลลิพัทที่ดังอยู่ข้างนอกบ้านของผม
    “ไฟไหม้ ไฟไหม้” พวกเขาตะโกน ห้องนอนของพระราชินีไหม้ ออกมาเร็วๆมนุษย์ภูเขา
    ดังนั้นผมจึงใส่เสื้อผ้าและรีบไปยังพระราชวัง ส่วนใหญ่ๆของตึกมีเปลวไฟ ผู้คนพากันปีนบันไดขึ้นบนกำแพงและสาดน้ำในเปลวไฟแต่ไฟก็เผาไหม้อย่างหนักทุกๆนาที สุดท้ายพระราชินีและเหล่าภรรยาของขุนนางก็หนีออกมาแต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีทางรักษาความสวยงามของพระราชวังนี้ไว้ได้ ทันใดนั้น ผมก็มีความคิดเมื่อก่อนตอนเย็นผมดื่มไวน์อย่างดีเป็นจำนวนมากและโชคดีมากผมยังไม่ได้ปัสสาวะตั้งแต่ตอนนั้น สามนาทีต่อมาผมจึงจัดการดับไฟทั้งหมด และตึกที่สวยงามก็ถูกรักษาไว้ได้
    ผมกลับมาบ้านโดยปราศจากคำขอบคุณจากพระราชาเพราะผมไม่แน่ใจว่าเขาจะพูดอะไร อย่างไรก็ตามผมก็ได้รักษาพระราชวังไว้ ผมรู้ว่ามันเป็นอาชญากรรมที่อาจถูกลงโทษด้วยการประหารชีวิตการปัสสาวะในสถานที่พระราชวัง ผมได้ยินมาว่าพระราชินีทรงโกรธมากเธอปฎิเสทที่จะเข้าห้องที่เสียหายและเทอก็สัญญาว่าเทอจะแก้แค้นผม

    • thitirat says:

      บทที่ 4
      กัลลิเวอหนีออกจากลีลลิพัท
      ผมได้ค้นพบฟลิมแนปเมื่อเร็วๆนี้ หนึ่งใรพระราชาที่สูงที่สุดของทหารมันเป็นความลับของศัตรูผม พวกเขามักจะไม่ชอบผมแต่ตอนนี้เขาเริ่มที่จะระแวงภรรยาของเขาเองที่มาเยี่ยมผมเป็นการส่วนตัวและเขาก็เริ่มอิจฉาแน่นอนว่าภรรยาของเขามาเยี่ยมผม ลูกสาวและผู้หญิงคนอื่นๆก็จะมาในเวาบ่ายปกติ เมื่อผู้มาเยือนมาถึงที่บ้านของผม ผมเคยนำรถม้าและม้าเข้าไปข้างใน และวางพวกเขาอย่างระมัดระวังบนโต๊ะของผม ที่โต๊ะสูงๆมีขอบ ดังนั้นจึงไม่มีใครร่วงหล่นลงมาได้ ผมนั่งบนเก้าอี้และเอาหน้าแนบติดกับโต๊ะและในระหว่างที่ผมคุยกับกลุ่มหนึ่งอีกกลุ่มก็จะขับรถไปเรื่อยๆ ผมใช้เวลาหลายชั่วโมงในการทำสิ่งนี้เป็นบทสนทนาที่เพลิดเพลินมาก
      ในฟลิมแนปเข้าใจว่าภรรยาของเขาไม่ได้ตกหลุมรักในตัวผมและไม่ได้ทำอะไรผิดแต่เขาก็ยังคงโกรธผม มีขุนนางหลายคนที่ไม่ชอบผมด้วยและพวกเขาก็จัดการโน้มน้าวพระราชาว่าผมเป็นตัวอันตรายของลีลลิพัทและผมก็ตื่นตัวอย่างรุนแรงเมื่อผมพบว่าพวกเขาตัดสินใจจะทำอะไร โชคดีเช่นเดียวกับเรลตรีซอล ผมมีเพื่อนที่ดีท่ามกลางทหารของพระราชา ตกดึกในคืนหนึ่งเขามาเยี่ยมผมอย่างลับๆเพื่อเตือนผม
      คุณรู้ไหม “เขาเริ่ม” ว่คุณน่ะเป็นศัตรูในเวลานี้ ขุนนางหลายคนอิจฉาในความสำเร็จของคุณตอนที่ชนะเบิลฟัสกุและฟลิปแนปก็ยังคงเกลียดคุณ พวกเขากล่าวโทษคุณว่าเป็อาชญากรรมของลีลลิพัท และโทษของการก่ออาชญากรรมคือความตาย !!
      “แต่….” ผมร้องขึ้น นั่นมันไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องนะ ผมต้องการแค่ช่วยลีลลิพัทเท่านั้น
      “ฟังนะ” เขากล่าว “ฉันจะมาบอกคุณว่าฉันได้ยินอะไรมาบ้างถึงแม้ว่าชีวิตของฉันจะอันตรายก็ตาม พวกเขากล่าวโทษคุณที่คุณทำน้ำตกในพระราชวังของพระราชา ปฎิเสทที่จะทำลายเรือรบทั้งหมด ปฎิเสทที่จะทำงายลิกเอเดียนทั้งหมด ไปพบทหารของศัตรูอย่างลับๆ และวางแผนที่จะไปเยี่ยมและช่วยเหลือศัตรูของลีลลิพัท”
      “มันไม่น่าเชื่อเลย !!”ผมร้องดัง
      “ฉันต้องพูดต่อ” เพื่อนของผมยังคงพูดต่อ “พระราชาเตือนความจำเหล่าขุนนางว่าคุณช่วยประเทศนี้ไว้มากแค่ไหน แต่เหล่าศัตรูของคุณต้องการทำร้ายคุณ”และกวเขาก็นัดแนะที่จะวางเพลิงบ้านของคุณในคืนนี้ ดังนั้นคุณจะต้องตายในไฟ
      “ว่าไงนะ” ผมตะโกนด้วยความโกรธ
      “เงียบหน่อยสิ ไม่มีใครได้ยินเรา” ยังไงก็ตามพระราชาตัดสินใจว่าจะไม่ฆ่าคุณและเมื่อเพื่อนของคุณ ดรีลเรสเซิลเริ่มพูด เขาก็เห็นด้วยกับคุณใคความผิดพลาด คุณยังแข็งแรงไม่พอที่จะทำงานของพวกเราแต่คุณก็ไม่สามารถที่จะช่วยบิ๊กเอเดียนไว้ได้ ผมปิดตาลงด้วยมือของผม ผมต้องการช่วยเหลือผู้คนและพระราชา แต่ทำไมพวกเขาถึงตัดสินใจที่จะลงโทษผมอย่างโหดร้ายแบบนี้
      ศัตรูของคุณไม่ชอบใจแผนของเรลดรัลเซิลเพื่อนของฉันที่เล่าต่อมา พวกเขาพูดว่าคุณเป็นชาวบิ๊กเอเดียน และเตือนพระราชาว่าคุณทำให้เปลืองอาหารและเครื่องดื่ม เรสดรีลพูดอีกครั้ง คาดว่าเขาน่าจะให้อาหารคุณน้อยลงทุกๆวันๆ และสุดท้ายคุณก็จะป่วยและไม่กี่เดือนต่อมาคุณก็จะตายและพวกเขาก็จะยินดี อีกสามวันต่อมาเรลดรีลจะมาอธิบายให้ฟังถึงบทลงโทษของคุณ เขาจะแจ้งคุณว่าพระราชาใจดีต่อคุณและคุณก็จะโชคดีมากๆ คุณต้องนอนลงเพื่อที่ลูกศรจะไม่แทงตาคุณ หมอของพระราชาจะทำให้มั่นใจว่าคุณจะมองไม่หนอีกต่อไป
      นี่มันเป็นข่าวที่แย่มากๆ ผมพูด แต่ก็ต้องขอบคุณที่มาเตือนผม เพื่อนรัก
      “คุณต้องตัดสินใจเองเพียงลำพังว่าคุณจะทำอย่างไรต่อไป” เขาตอบ และถ้าฉันจะต้องจากคุณไปจะต้องไม่มีใครสงสัยว่าฉันมาเตือนคุณ
      เมื่อผมอยู่คนเดียว ผมคิดเกี่ยวกับสถานการณ์นี้เป้นเวลานาน บางทีผมอาจจะคิดผิดแต่ก็ไม่ได้มองว่าพระราชาจะใจดีมีเมตตากับคำสั่งบทลงโทษที่ไร้มนุษยธรรมแบบนี้ ผมควรทำอย่างไร ผมควรจะพิจารณาคดีนี้แต่ผมไม่มั่นใจว่าผู้พิพากษาจะซื่อสัตย์ ผมจะดจมตีเมืองหลวงและฆ่าชาวลิลลีพัท แต่ผมจำได้ว่าพระราชาเคยใจดีต่อผม ผมจึงไม่ทำเช่นนั้น
      สุดท้ายผมตัดสินใจที่จะหนี ซึ่งก่อนหน้านี้เรลดรีลได้มาบอกถึงบทลงโทษของผม ผมจึงต้องไปทางเหนือของลีลลิพัทซึ่งเป็นที่ที่เรือจอดอยู่ ผมถอดเสื้อผ้าและวางมันลงไปยังเรือใหญ่ ผมใส่ผ้าห่มลงไปในนั้นด้วย จากนั้นผมก็ก้าวลงสู่ทะเลและไปยังเบิลฟัสกุ โดดยที่ดึงเรือรบลีลลิพัทไว้ข้างหลัง ผมก็เก็บเสื้อผ้าและผ้าห่มไว้จนแห้ง
      เมื่อผมมาถึง พระราชาของเบิลฟัสกุได้ส่งคนนำทางมาสองคนเพื่อพาผมไปยังเมืองหลวง ที่นั่นผมได้พบกับพระราชาและพระราชินีคุณนางและเหล่าภริยาทั้งหลายในรถม้าของพวกเขา ผมได้อธิบายว่าผมมาที่นี่เพื่อมาเยี่ยมเบิลฟัสกุ ตามคำเชิญ อย่างไรก็ตามผมไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับบทลงโทษของผมเลย พวกเขาต้อนรับอย่างอบอุ่น ตกกลางคืนไม่มีที่ไหนที่จะใหญ่พอสำหรับตัวผมผมนอนบนพื้นที่ถูกคลุมด้วยผ้าห่มมันไม่สบายเมือนเตียงของผมที่ลิลลีพัท แต่ผมก็ไม่สนใจ
      ผมไม่ได้ใช้เวลานานในระหว่างที่อยู่เบิลฟัสกุ เพียงสามวันเท่านั้นหลังจากที่ผมมาถึง ผมสังเกตว่ามีเรืออยุ่ที่ทะเล ใกล้ๆกับชายหาด มันเป้นเรือจริงๆที่ใหญ่พอสำหรับผมได้ บางทีมันอาจจะพัดพามาโดยพายุก็ได้ ผมว่ายน้ำไปยังรเอและใช้เชือกผูกมัน ด้วยความช่วยเหลือของเรือของเบิลฟัสกุ ทหารกว่าสามพันคน ก็ช่วยผมดึงมันมายังชายหาด มันไม่เสียหายมากเท่าไหร่และมันก้น่าตื่ตเน้มากที่มันสามารถที่จะเริ่มวางแผนการเดินทางกลับไปยังอังกฤษและบ้านของผม
      ช่วงเวลานั้น เพราะราชาของลิลลีพัทได้เขียนจดหมายถามถงพระราชาของเบิลฟัสกุให้ส่งตัวผมกลับเพราะว่าผมเป็นนักโทษซึ่งผมจะต้องได้รับโทษ อย่างไรก็ตามพระราชาเบิลฟัสกุบอกไปว่าผมนั้นเป็นนักโทษที่แข็งแรงมากและผมก็จะกลับไปยังประเทศของผมเขาได้ชวนผมอยู่ที่นี่และช่วยเขาในเบิลฟัสกุ แต่ผมไม่เชื่อในคำสัญยาของพระราชและเหล่าทหารของเขา ดังนั้นผมจึงปฎิเสธอย่างสุภาพ
      ผมใจร้อนที่จะเดินทางไปยังบ้านของผมและพระราชามีคำสั่งให้คนงานของเขาช่วกันซ่อมแซมเรือและเตรียมทุกสิ่งอย่างตามที่ผมต้องการ ผมมีเนื้อวัวและเนื้อแกะจำนวนนับร้อยไว้กินระหว่างเดินทางและยังมีสัตว์มีชีวิตไว้แสดงที่อังกฤษอีกด้วย
      หนึ่งเดือนต่อมา ผมจากเบิลฟัสกุมา ในวันที่ 24 เดือนกันยายน, 1701 พระราชาและพระราชินีได้ลงมาที่ชายหาดเพื่ออำลาผม
      หลังจากที่ได้ล่องเรือมาทั้งวัน ผมได้ค้นพบเกาะเล็กๆไว้เป้นที่นอนสำหรับผมในคืนนั้น ต่อมาวันที่สามวันที่ 26 ผมก็เห็นใบเรือและดีใจมากที่พบเรือของอังกฤษ เพื่อที่จะพาผมไปยังอังกฤษ หัวหน้าเรือรับผทขึ้นเรือและผมก็ได้เล่าเกี่ยวกับเรื่องราวของผมให้เขาฟังสื่งแรกทีเขาคิดคือเขาว่าผมบ้าแต่เมื่อผมนำสิ่งมีชีวิตในกระเป๋าผมให้เขาดูเขาจึงเชื่อผม
      พวกเรามาถึงบ้านในวันที่ 13 เมษายน 1702 และผมก็เห็นภรรยาที่รักของผมและลูกๆอีกครั้ง อย่างแรกก็คือผมดีใจมากที่ได้กลับบ้าน ผมได้รับเงินอย่างมากมายที่แสดงสัตว์เลี้ยงของชาวลิลลีพัทให้แก่ผู้คนและสุดท้ายผมก็ขายมันไปในราคาสูงแต่หลายวันต่อมาผมก็เริ่มกระวนกระวายและต้องการที่จะรู้จักโลกให้มากขึ้นกว่านี้อีกดังนั้นอีกสองเดือนต่อมาผมจึงอำลาครอบครัวของผมและล่องเรืออีกครั้ง

  4. thitirat says:

    บทที่ 5
    การเดินทางไปยังบร็อบติงแนก
    ผมได้เดินทางออกจากท่าเรือบริสทอลในวันที่ 20 เดือนมิถุนายน 1702 เป็นเรือที่จะล่องไปยังอินเดีย พวกเราล่องเรือมาด้วยอากาศดีดีจนกระทั่งพวกเราได้พบแหลมของการเพาะปลูกที่แอฟริกาใต้เป็นที่ที่พวกเราเข้าฝั่งย่านน้ำจืด พวกเราอยู่ที่นี่ในฤดูหนาวเพราะเรือของพวกเราต้องการซ่อมแซมและหัวหน้าเรือก็ล้มป่วยพอถึงฤดูใบไม้ผลิพวกเราก็จากออกมาจากแอฟริกาและล่องเรือไปยังรอบๆเกาะมาดากัสกาเพื่อไปยังมหาสุมุทรอินเดีย แต่ในวันที่ 19 เดือน เมษายนลมได้เริ่มพัดพาอย่างหนักและรุนแรงจากทิศตะวันตกและพวกเราก็ถูกพัดพามายังทิศตะวันออกของหมู่เกาะโมลุกกะ ในวันที่ 2 เดือนเมษายน ลมก็หยุดพัดและทะเลก็สงบลงแต่กัปตันเรือของเราที่ร็จักส่วนของโลกนี้ดีกำด้เตือนเราว่าจะมีพายุมาอีกในวันถัดไป ดังนั้นพวกเราจึงเตรียมเรือไว้เพื่อรอ
    กัปตันคิดถูก ในวันที่สาม พฤษภาคม ลมได้เริ่มพัดกระหน่ำ มันรุนแรงและอันตรายมากมัพัดปยังทางใต้อีกครั้ง พวกเราจอดเรือและปล่อยให้พายุโจมตี คลื่นักษ์ได้ปะทะเข้ากับเอของเราและลมก็ขับเคลื่อนให้เรือของเราไร้ที่พึ่งและพัดพาไปยังทางตะวันออกของมหาสมุทรแปซิฟิก
    เป็นเวลาหลายวัน ที่พวกเราดิ้นรนและต่อสู้กับลมและคลื่นแต่สุดท้ายลมก็หายไปและทะเลก็กลับมาสงบอีกครั้ง โชคดีที่เราของเราไม่เสียหายมากและพวกเราจะต้องขับมันไปอีกสองพันกิโลเมตรเพื่อไปยังทิศตะวันออก พวกเราไม่แน่ใจว่าเราอยู่กันที่ไหน ดังนั้นกัปตันจึงตัดสินใจว่าจะล่องเรือไปยังทิศตะวันออกต่อไป ซึ่งเป็นที่ที่พวกเราไม่เคยไปมาก่อน พวกเราใช้เวลาประมาณสองสัปดาห์
    ท้ายที่สุดในวันที่ 16 เดือนมิถุนายน 1703 พวกเราก็เห็นเกาะใหญ่และสิ่งของเล็กบนเกาะที่ปะปนอยู่กับมัน ผมได้ค้นพบว่านั้นคือประเทศที่ถูกเรียกว่าบร็อบดิงแนก กัปตันได้ส่งทหารของเขาลงเรือไปยังดินแดนแห่งนั้นและนำน้ำจืดกลับมา ผมได้ออกไปกับพวกเขาเพราะผมสนใจในเมืองใหม่ๆ พวกเราดีใจที่ได้ลงพื้นดินอีกครั้งและในขณะที่ผู้ชายได้มองไปยังทะเลสาปหรือแม่น้ำนั้น ผมก็เดินออกมาจากชายหาดเกือบๆกิโลได้
    เมื่อผมกลับไป ผมก็ประหลาดใจที่พวกทหารขึ้นเรือไปเรียบร้อยแล้ว พวกเขาพายเรืออย่าวงรวดเร็วเพื่อไปยังเรือ ผมกำลังตะโกนและบอกพวกเขาว่าพวกเขาลืมผม และทันใดนั้น ผมก็เห็นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่เดินมายังทะเล ผมคิดได้ว่า ผมไม่สามารถจับเขาไว้ได้ เพราะพวกเขาอยู่ใกล้กับเรือแต่ผมก็จะไม่หยุดผจญภัย ผมวิ่งจากเขาอย่างรวดเร็วเท่าที่จะเป้นไปได้และไม่หยุดจนกระทั่งผมพบว่าตัวเองอยู่ในทุ่งหญ้า หญ้าที่สูงกว่าเจ็ดเมตร และข้าวโพดที่สูงกว่า 13 เมตร ผมใช้เวลาประมานชั่วโมงกว่าจะข้ามมันไปได้และก็มีรั้วพุ่มไม้ที่สูงไม่ต่ำกว่า 40 เมตรน่าจะได้ ต้นไม้ที่สูงมากๆ ผมพยายามหารูในรั้วพุ่มไม้ ดังนั้นผมจึงก้าวไปยังทุ่งหญ้าอันต่อไป ผมเห็นยักษ์วิ่งมาทางผม เขาสูงกว่าภูเขาและทุกก้าวของเขาก็วัดได้ประมาณสิบเมตร
    ในความกลัวและความตกตะลึง ผมซ่อนตัวอยู่ในข้าวโพด เขาไม่สังเก๖เห็นผม เขาตะโกนราวกับเสียงฟ้าร้อง และยักษ์อีกเจ็ดคนก็วิ่งมา พวกเขาดูเหมือนจะเป็นคนรับใช้ของเขา เมื่อเขาได้รับคำสั่ง พวกเขาก็เริ่มตัดต้นข้าวโพดในทุ่งหญ้าที่ผมซ่อนตัวอยู่ เมื่อเขาย้ายมาทางผม ผมก็ย้ายตัวหนี แต่สุดท้ายผมก็สะดุดหินและล้มลงไปยังข้าวโพด ไม่มีที่ให้ผมซ่อนตัวอีกต่อไป และผมก็รู้ตัวว่าผมจะถูกใบมีดของพวกยักษ์ตัด ผมนอนลงเพื่อเตีรยมตัวตาย ผมไม่สามารถที่จะหยุดความคิดที่คิดถึงลิลลีพัทได้ ตอนนั้นผมเปฌนยษ์ตัวใหญ่ที่มีความสำคัญและกลายเป็นคนมีชื่อเสียงที่ช่วยชาวลิลลีพัทในเมืองเล็กไว้ แต่ตอนนี้ตรงกันข้าม ผมดูเหมือนชาวลิลลีพัทและผม็เริ่มเข้าใจว่าสิ่งมีชีวิตเล็กๆรู้สึกอย่างไร
    ทันใดนั้นผมสังเกตเห็นว่ามียักษ์ตนหนึ่งอยู่ใกล้กับตัวผมมาก เท้าของเขายกขึ้นเหนือศีรษะผม ผมกลัวและสั่นไปหมด เขามองไปยังพื้นที่รอบๆและสุดท้ายเขาก็พบผม เขาจ้องที่ผมเป็นเวลานาน ค่อนข้างจะระวังมากๆเขาหยิบตัวผมด้วยนิ้วโป้งและมองดูที่ผม ผมถูกยกขึ้นจากอากาศเพียงยี่สิบเมตร และผมก็ท้อแท้และหมดหวังว่าเขาจะปล่อยผมลงผมไม่ดิ้นรนขัดขืนและพูดกับเขาอย่างสุภาพ แม้ว่าผมจะรู้ว่าเขามไม่เข้าใจภาษาของผม เขานำผมไปให้ยังชาวนาผู้ซึ่งรู้ว่าผมไม่ใช่สัตว์แต่ผมเป็นสิ่งมีชีวิตที่ลาด เขาเก็บผมใส่กระเป๋าอย่างระมัดระวังและนำผมกลับบ้านไปใอวดภรรยาของเขา เมื่อเธอเห็นผม เธอกรีดร้องและกระโดด บางทีเธออาจจะคิดว่าผมเป็นแมลง แต่ไม่กี่อึดใจเธอก็คุ้นเคยกับผมและเมตตากับผม

  5. Thitirat says:

    5

    A voyage to Brobdingnag

    I left Bristol on June 20th, 1702, in a ship which was sailing to India. We had good sailing weather until we reached the Cape of Good Hope in South Africa, Where we landed to get fresh water. We had to stay there for the winter, however, because the ship needed repairs and the captain was ill. In the spring we left Africa and sailed round the island of Madagascar into the Indian Ocean. But on 19th April the wind began to blow very violently from the west, and we were driven to blow very violently from the west, and we were driven to the east of the Molucca Islands. On 2nd May the wind stopped blowing and the sea was calm. But our captain, who knew that part of the world very well, warned us that there would be a storm the next day. So we prepared the ship as well as we could, and waited.
    The captain was right. On 3rd May the wind began to get stronger. It was a wild, dangerous wind, blowing from the south this time. We had to take down our sails as the storm hit our ship. Huge waves crashed down on to us, and the wind drove our helpless ship eastward into the Pacific Ocean
    For several days we struggled with the wind and waves, but at last the storm died away and the sea was calm again. Luckily, our ship was not badly damaged, but we had been driven over two thousand kilometres to the east. None of us knew exactly where we were, so the captain decided to continue sailing eastwards, where we had never been before. We sailed on for another two weeks.
    Finally, on 16th June, 1703, we saw a large island with a small piece of land joined to it. I later discovered that this country was called Brobdingnag. The captain sent some of his sailors in a boat to land there and bring back some fresh water. I went with them because I was interested in seeing a new country. We were delighted to be on land again, and while the men looked for a river or a lake, I walked for about a kilometer away from the beach.
    When I returned, to my astonishment I saw that the sailors were already in the boat. They were rowing as fast as they could towards the ship! I was going to shout to tell them they had forgotten me, when suddenly I saw a huge creature walking after them into the sea. I realized he could not catch them, because they had nearly got to the ship, but I did not wait to see the end of that adventure. I ran away from him as fast as possible, and did not stop until I found myself in some fields. The grass was about seven metres high, and the corn about thirdteen metres high. It took me an hour to cross just one field, which had a hedge at least forty metres high. The trees were much tailer than that. Just as I was trying to find a hole in the hedge, so that I could get into the next field, I saw another giant coming towards me. He seemed as tall as a mountain, and every one of his steps measured about ten metres.

    In fear and astonishment I hid in the corn, and hoped he would not notice me. He shouted in a voice like thunder, and seven other giants appeared. They seemed to be his servants. When he gave the order, they began to cut the corn in the field where I was hiding. As they moved towards me, I moved away, but at last I came to a part of the field where rain had knocked down the corn. There was no longer anywhere for me to hide, and I knew I would be cut to pieces by the giants’ sharp knives.
    I lay down and prepared to die. I could not stop myself thinking of Lilliput. There, I myself had been a giant, an important person who had become famous for helping the people of that small country. Here, it was the opposite. I was like a Lilliputian in Europe, and I began to understand how a very small creature feels.
    Suddenly I noticed that one of the giants was very close to me. As his huge foot rose over my head, I screamed as loudly as I could. He looked around on the ground, and finally saw me. He stared at me for a moment, then very carefully, he picked me up with finger and thumb and looked at me. I was now twenty metres up in the air, and I desperately hoped he would not decide to throw me to the ground and spoke politely to him, although I knew he did not understand any of my languages. He took me to the farmer, who soon realized that I was not an animal, but an intelligent being. He carefully put me in his pocket and took me home to show to his wife. When she saw me, she screamed and jumped back in fear, perhaps thinking I was an insect. But in a little while she became used to me, and was very kind to me.

    บทที่ 5

    การเดินทางไปยังบร็อบติงแนก

    ผมได้เดินทางออกจากท่าเรือบริสทอลในวันที่ 20 เดือนมิถุนายน 1702 เป็นเรือที่จะล่องไปยังอินเดีย พวกเราล่องเรือมาด้วยอากาศดีดีจนกระทั่งพวกเราได้พบแหลมของการเพาะปลูกที่แอฟริกาใต้เป็นที่ที่พวกเราเข้าฝั่งย่านน้ำจืด พวกเราอยู่ที่นี่ในฤดูหนาวเพราะเรือของพวกเราต้องการซ่อมแซมและหัวหน้าเรือก็ล้มป่วยพอถึงฤดูใบไม้ผลิพวกเราก็จากออกมาจากแอฟริกาและล่องเรือไปยังรอบๆเกาะมาดากัสกาเพื่อไปยังมหาสุมุทรอินเดีย แต่ในวันที่ 19 เดือน เมษายนลมได้เริ่มพัดพาอย่างหนักและรุนแรงจากทิศตะวันตกและพวกเราก็ถูกพัดพามายังทิศตะวันออกของหมู่เกาะโมลุกกะ ในวันที่ 2 เดือนเมษายน ลมก็หยุดพัดและทะเลก็สงบลงแต่กัปตันเรือของเราที่ร็จักส่วนของโลกนี้ดีกำด้เตือนเราว่าจะมีพายุมาอีกในวันถัดไป ดังนั้นพวกเราจึงเตรียมเรือไว้เพื่อรอ
    กัปตันคิดถูก ในวันที่สาม พฤษภาคม ลมได้เริ่มพัดกระหน่ำ มันรุนแรงและอันตรายมากมัพัดปยังทางใต้อีกครั้ง พวกเราจอดเรือและปล่อยให้พายุโจมตี คลื่นักษ์ได้ปะทะเข้ากับเอของเราและลมก็ขับเคลื่อนให้เรือของเราไร้ที่พึ่งและพัดพาไปยังทางตะวันออกของมหาสมุทรแปซิฟิก
    เป็นเวลาหลายวัน ที่พวกเราดิ้นรนและต่อสู้กับลมและคลื่นแต่สุดท้ายลมก็หายไปและทะเลก็กลับมาสงบอีกครั้ง โชคดีที่เราของเราไม่เสียหายมากและพวกเราจะต้องขับมันไปอีกสองพันกิโลเมตรเพื่อไปยังทิศตะวันออก พวกเราไม่แน่ใจว่าเราอยู่กันที่ไหน ดังนั้นกัปตันจึงตัดสินใจว่าจะล่องเรือไปยังทิศตะวันออกต่อไป ซึ่งเป็นที่ที่พวกเราไม่เคยไปมาก่อน พวกเราใช้เวลาประมาณสองสัปดาห์
    ท้ายที่สุดในวันที่ 16 เดือนมิถุนายน 1703 พวกเราก็เห็นเกาะใหญ่และสิ่งของเล็กบนเกาะที่ปะปนอยู่กับมัน ผมได้ค้นพบว่านั้นคือประเทศที่ถูกเรียกว่าบร็อบดิงแนก กัปตันได้ส่งทหารของเขาลงเรือไปยังดินแดนแห่งนั้นและนำน้ำจืดกลับมา ผมได้ออกไปกับพวกเขาเพราะผมสนใจในเมืองใหม่ๆ พวกเราดีใจที่ได้ลงพื้นดินอีกครั้งและในขณะที่ผู้ชายได้มองไปยังทะเลสาปหรือแม่น้ำนั้น ผมก็เดินออกมาจากชายหาดเกือบๆกิโลได้
    เมื่อผมกลับไป ผมก็ประหลาดใจที่พวกทหารขึ้นเรือไปเรียบร้อยแล้ว พวกเขาพายเรืออย่าวงรวดเร็วเพื่อไปยังเรือ ผมกำลังตะโกนและบอกพวกเขาว่าพวกเขาลืมผม และทันใดนั้น ผมก็เห็นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่เดินมายังทะเล ผมคิดได้ว่า ผมไม่สามารถจับเขาไว้ได้ เพราะพวกเขาอยู่ใกล้กับเรือแต่ผมก็จะไม่หยุดผจญภัย ผมวิ่งจากเขาอย่างรวดเร็วเท่าที่จะเป้นไปได้และไม่หยุดจนกระทั่งผมพบว่าตัวเองอยู่ในทุ่งหญ้า หญ้าที่สูงกว่าเจ็ดเมตร และข้าวโพดที่สูงกว่า 13 เมตร ผมใช้เวลาประมานชั่วโมงกว่าจะข้ามมันไปได้และก็มีรั้วพุ่มไม้ที่สูงไม่ต่ำกว่า 40 เมตรน่าจะได้ ต้นไม้ที่สูงมากๆ ผมพยายามหารูในรั้วพุ่มไม้ ดังนั้นผมจึงก้าวไปยังทุ่งหญ้าอันต่อไป ผมเห็นยักษ์วิ่งมาทางผม เขาสูงกว่าภูเขาและทุกก้าวของเขาก็วัดได้ประมาณสิบเมตร
    ในความกลัวและความตกตะลึง ผมซ่อนตัวอยู่ในข้าวโพด เขาไม่สังเก๖เห็นผม เขาตะโกนราวกับเสียงฟ้าร้อง และยักษ์อีกเจ็ดคนก็วิ่งมา พวกเขาดูเหมือนจะเป็นคนรับใช้ของเขา เมื่อเขาได้รับคำสั่ง พวกเขาก็เริ่มตัดต้นข้าวโพดในทุ่งหญ้าที่ผมซ่อนตัวอยู่ เมื่อเขาย้ายมาทางผม ผมก็ย้ายตัวหนี แต่สุดท้ายผมก็สะดุดหินและล้มลงไปยังข้าวโพด ไม่มีที่ให้ผมซ่อนตัวอีกต่อไป และผมก็รู้ตัวว่าผมจะถูกใบมีดของพวกยักษ์ตัด ผมนอนลงเพื่อเตีรยมตัวตาย ผมไม่สามารถที่จะหยุดความคิดที่คิดถึงลิลลีพัทได้ ตอนนั้นผมเปฌนยษ์ตัวใหญ่ที่มีความสำคัญและกลายเป็นคนมีชื่อเสียงที่ช่วยชาวลิลลีพัทในเมืองเล็กไว้ แต่ตอนนี้ตรงกันข้าม ผมดูเหมือนชาวลิลลีพัทและผม็เริ่มเข้าใจว่าสิ่งมีชีวิตเล็กๆรู้สึกอย่างไร
    ทันใดนั้นผมสังเกตเห็นว่ามียักษ์ตนหนึ่งอยู่ใกล้กับตัวผมมาก เท้าของเขายกขึ้นเหนือศีรษะผม ผมกลัวและสั่นไปหมด เขามองไปยังพื้นที่รอบๆและสุดท้ายเขาก็พบผม เขาจ้องที่ผมเป็นเวลานาน ค่อนข้างจะระวังมากๆเขาหยิบตัวผมด้วยนิ้วโป้งและมองดูที่ผม ผมถูกยกขึ้นจากอากาศเพียงยี่สิบเมตร และผมก็ท้อแท้และหมดหวังว่าเขาจะปล่อยผมลงผมไม่ดิ้นรนขัดขืนและพูดกับเขาอย่างสุภาพ แม้ว่าผมจะรู้ว่าเขามไม่เข้าใจภาษาของผม เขานำผมไปให้ยังชาวนาผู้ซึ่งรู้ว่าผมไม่ใช่สัตว์แต่ผมเป็นสิ่งมีชีวิตที่ลาด เขาเก็บผมใส่กระเป๋าอย่างระมัดระวังและนำผมกลับบ้านไปใอวดภรรยาของเขา เมื่อเธอเห็นผม เธอกรีดร้องและกระโดด บางทีเธออาจจะคิดว่าผมเป็นแมลง แต่ไม่กี่อึดใจเธอก็คุ้นเคยกับผมและเมตตากับผม

    6

    Gulliver and his master

    Soon after we arrived, the whole family sat down at the table for dinner. There was large piece of meat on a plate about eight metres across. The farmer put me on the table, with some small pieces of bread and meat in front of me. I was very frightened of falling off the edge of the table , which was ten metres from the ground. The farmer and his family were delighted to watch me eating food with my own small knife and fork. But when I started walking across the table to the farmer, his youngest son, a boy of bout ten, picked me up by the legs. He held me so high in the air that my whole body trembled. Fortunately his father took me away at onece, and angrily hit the boy hard on the head. But I remembered how cruel children can be to small animals, and I did not want the boy to take his revenge on me. So I fell on my knees and asked them not to punish the child any more. They seemed to understand.
    Just then I heard a noise behind me. It sounded like twelve machines running at the same time. I turned my head and saw a huge cat, three times larger than one of our cows. The farmer’s wife held it in her arms, so that it could not jump at me. But in fact, because I showed no fear, there was no danger, and the cat even seemed a little afraid of me.
    At the end of dinner, a servant came in with the farmer’s one-year-old in her arms. He immediately started crying and screaming, because he wanted to play with me. His mother smiled and put me in his hand. When he picked me up and put my head in his mouth, I shouted loudly that he dropped me. Luckily, I was not hurt, but it showed me how dangerous life was going to be in Brodbingnag.
    After eating, the farmer, or my master, as I shall now call him, went back to his work in the fields. I think he told his wife to take good care of me, because she put me carefully on her bed and locked the bedroom door. I was exhausted, and slept for two hours.
    When I woke up, I felt very small and lonely in such a huge room, and on such a large bed. Suddenly I saw two huge rats run toward me across the bed. One came right up to my face, so I pulled out my sword and cut open his stomach. The other ran away at once. I walked up and down on the bed, to control my trembling legs, and locked at the dead rat. It was as large as a big dog, and its tail measured two metres. When my master’s wife into come the room some time later, I showed her how I had killed the rat. She war delighted that I was not hurt, and threw the dead rat out of the windows.
    My master had a daughter who was about nine years old. She was given the special responsibility of taking care of me, and I owe her my life. During g my stay in her country we were always together and she saved me from many dangerous situations. I called her Glumdalclitch, which means ‘little nurse’. She was good at sewing, and managed to make some cloth. me in the thinnest material available. She also made me a small bed, which was place on a shelf too high for rats to reach.
    Perhaps the most useful thing she did was to teach me the language, so that in a fews days could speak it quite well.
    Soon all my master’s neighbors were talking about the strange little creature he had found in the field. One of them came to see me, and as I walked towards him across the table, he put on his glasses. His eyes behind the glasses looked like the full moon shining into two windows. I thought this was very funny, and laughed loudly. Unfortunately, that made him very angry. I heard him whispering to my master all evening, and I was sorry I had laughed at him.
    Next day Glumdalclitch came to me in tears.
    ‘You’ll never guess what’s happened!’. She told me sadly. ‘our neighbor has advised Father to show you to people , for money ! Father’s going to take you to market tomorrow, where there be crows of people ready to pay for entertainment! I ‘m so ashamed! And perhaps you’ll get hurt! Other people won’t be as careful with you as I am.
    ‘Don’t worry, Glumdalclitch,’ I replied. ‘As I’m stranger here, I don’t mind being shown to people like a strange wild animal. I must do what your father wants.’ I was secretly hoping I would one day find a way of escaping and returning to my own country.
    So the next day my master and his daughter got on their huge horse. Glumdalclitch carried me inside a small box, which had air- holes so that I could breath. When we arrived at the market town, my masters hired the largest room in the public house, and place me upon the table there. His daughter stayed close to me to make sure that nobody hurt me. I was told to speak in their language, pull out my sword, drink from a cup, and do other things to amuse the crow. Only thirty people were allowed in to see me at one time. On that first day everybody wanted to see me, and I was shown to over three hundred and fifty people.
    My master’s plan was so successful that he arranged to show me again on the next market day. I did not look forward to this at all. I was so tired with the journey and the entertainment that I could only walk and speak with difficulty for the next three days. Even when we were at home, neighbors and friend for all parts of the country came to look at me, and my master made me work hard to amuse them. So I had almost no rest.
    My master finally realized that he could make a fortune by showing me to people all over the country. So about 2 months after my arrival in Brobdingnag, we left the farm and started our journey to the capital. As before, Glumdalclitch came with us , to take care of me. On the way we stopped in many towns and villages, so that I could be shown to people. At last, after a journey of nearly five thousand kilometers, we arrived at the capital. Now I had to work even harder, as people came to look at me ten times a day.

    บทที่ 6

    กัลลิเวอร์และเจ้านายของเขา

    หลังจากที่เรามาถึงไม่นาน ครอบครัวทั้งหมดก็นั่งลงที่โต๊ะอาหารมื้อค่ำ มีเนื้อชิ้นใหญ่วางอยุในจาน ประมานแปดชิ้นใหญ่ๆตามแนวขวาง ชาวนาได้วางผมลงบนโต๊ะ พร้อมกับชิ้นขนมปังเล็กๆและและเนื้ออยุข้างหน้าผม ผมตกใจมากที่มันร่วงลงจากขอบโต๊ะ ซึ่งสูงถึง 10 เมตรจากพื้นดิน ชาวนาและครอบครัวของเขามองมาที่ผมและกินอาหารพร้อมกับมีดและส้อมเล็กในมือ แต่เมื่อผมเริ่มเดินไปยังฝั่งตรงข้ามของโต๊ะชาวนา ลูกชายคนสุดท้องของเขาเป็นเด็กอายุประมานสิบขวบ จับขาผมยกขึ้น เขาถือผมไว้ท่ามกลางอากาศพร้อมๆกับที่ร่างกายผมสั้นไปหมดทั้งตัว โชคดีที่พ่อของเขาหยิบผมลงและเขกหัวลูกชายของเขา แตผมจำได้ว่าวิธีที่รุนแรงแบบนี้ไว้ทำกับสัตว์ตัวเล็กๆ และผมก็ไม่อยากโดนเด็กชายตัวเล็กนี่นแก้แค้นผม ดังนั้นผมจึงคุกเข่าลงและและขอร้องไม่ให้ชาวนาทำร้ายเด็กชายคนนั้นอีกต่อไป เขามองดูแล้วเข้าใจ
    จากนั้นผมก็ได้ยินเสียงมาจากทางข้างหลังผม มันเป้นเสียงของเครื่องยนวิ่งอยู่ ผมหันหัวกลับไปมองและเห็นแมวตัวใหญ่ สามตัวซึ่งมันใหญ่กว่าวัวซะอีก ภรรยาของชาวนาอุ้มมันไว้ในแขนของเธอ ดังนั้นมันจึงไม่กระโดดมาหาผม เพราะผมแสดงท่าทีว่าผมกลัวผมจึงไม่เป็นอันตราย และแมวนั่นก็รู้สึหว่าจะกลัวผมอยุหน่อยๆด้วย
    หลังจากที่ดินเดนอร์จบลง คนใช้ก็เข้ามาหาชาวนา พร้อมกับลูกชายอายุ 1 ขวบในอ้อมแขนของเธอ เขาเริ่มร้องไห้และกรีดร้องทันที เพราะว่าผมต้องการที่จะเล่นกับเขา แม่ของเขายิ้มและวางผมลงในมือของเขา เมื่อเขาหยิบผมแลกำลังจะนำผมเข้าปากนั้น ผมก็ตพโกนอย่างเสียงดังให้เขาปล่อยผมลง โชคดีที่ผมไม่บดเจ็บ แต่ตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมกำลังมีชีวิตที่อันตราย
    หลังจากการกินเสร็จเรียบร้อยแล้ว ชาวนาหรือเจ้านายของผมนั้น ก็เรียกผม และเขาก็กลับไปทำงานในทุ่งหญ้าผมคิดว่าเข้าคงไปบอกกับภรรยาของเขาว่าให้ดูแลผมดีดี เพราะว่าหล่อนได้นำผมวางบนเตียงแลล็อกห้องนอน ผมเหนื่อยแลหลับไปเป็นเวลาสองชั่วโมง
    เมื่อผมตื่นขึ้น ผมรู้สึกเหงามากเมื่อต้องอยู่ในห้องใหญ่ๆและเตียงใหญ่ๆนี่ด้วย ทันใดนั้นมันก็เห็นหนูสองตัววิ่งมาทางผมข้ามเตียงผมไปวิ่งตัดหน้าผมไปผมจงชักดาบและฟันไปที่ท้องของมัน หนูอีกตัวหนึ่งวิ่งไปมาผมจึงเดินขึ้นเดินลงบนเตียงพร้อมกับขาที่สั่น ผมจับหนูที่ตายมันตัวใหญ่เกือบขะเท่าสุนัขเลยทีเดียวหางของมันยาวประมาน 2 เมตรน่าจะได้ เมื่อภรรยาของชาวนามาถึงก็เข้าห้องมาในเวลาต่อมา ผมแสดงให้เธอเห็นว่าผมฆ่าหนูได้อย่างไร เธอดีใจที่ผมไม่บาดเจ็บ และโยนหนูทิ้งออกไปนอกหน้าต่าง
    เจ้านายของผมมีลูกสาวอายุประมานเก้าขวบ เธอมีหน้าที่ที่จะต้องดูแลผม และผมก็เป็นหนี้ชีวิตเธอ ในระหว่างที่ผมอยู่ในประเทศของเธอนั้นเราอยู่ด้วยกันตลอดเวลา เธอคอยช่วยผมจาสถานาการณ์ที่อันตรายผมเรียกเธอว่า “กลัมดาคลิตช์” มีความหมายว่านางพยาบาลตัวน้อย เธอมีฝีมือทางการเย็บผ้าเป็นอย่างดีและจัดการซ่อมแซมเสื้อผ้าบางๆของผมด้วยวัสดุที่หาได้ เธอทำเตียงเล็กๆให้ผมด้วยเป็นที่ที่หนูไม่สามารถปีนขึ้นมาถึงเธอสอนภาษาดังนั้นเพียงเวลาไม่กี่วันผมก็สามารถพูดภาษาได้เป็นอย่างดี
    ในเวลาต่อมาเพื่อนบ้านของเจ้านายผมก็ได้พูดถึงสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆที่พบเจอในทุ่ง หนึ่งในนั้นมองเห็นผมและเดินข้ามมายังที่ผมนำผมไปยังแว่นขยายแล้วมองผมผ่านแว่นนั้น มันดูเหมือนพระจันทร์เต็มดวงที่ส่องมายังสองหน้าต่าง ผมรู้สึกสนุกมาก และหัวเราะอย่างเสียงดัง โชคร้ายที่ทำให้เขาโกรธ ผมได้ยินเสียงกระซิบมายังเจ้านายผมและผมรู้สึกเสียใจที่หัวเราะเขา
    วันต่อมากลัมดาคลิทช์เดินเข้ามาน้ำตานอง
    คุณไม่รุ้เลยหราว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอบอกผมอย่างเศร้าสร้อย เพื่อนบ้านของพวกเราได้แนะนำให้พ่อเอาตัวคุณไปแสดงเพื่อเงิน พ่อกำลังจะมาเอาคุณไปตลาดพรุ่งนี้ มีประชาชนมากมายพร้อมจะจ่ายเงินเพื่อที่จะดูคุณฉันกลัวว่าคุณจะได้รับบาดเจ็บ พวกคนเหล่านั้นไม่ปลอดภัยสำหรับคุณเหมือนฉัน
    ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกกลัมดาคลิทช์ ผมตอบ ผมแปลกสำหรับที่นี่ ผมว่ามันคงเหมือนกับารแสดงสัตว์ประหมาดให้พวกเขาดู ผมจำเป็นต้องทำตามที่พ่อคุณให้ผมทำ ผมหวังว่าสักวันหนึ่งผมจะหาทางกลับไปยังประเทศของผมได้
    ในวันต่อมาเจ้านายและลูกสาวของเขาก็พากันขึ้นรถม้าใหญ่ กลัมดาคลิทช์เอาผมใส่กล่องเล็กๆที่มีรูอากาศเล็กๆไว้สำหรับหายใจ เมื่อพวกเรามาถึงที่ตลาด เจ้านายของผมก็เช่าห้องใหญ่ในโรงเหล้าและวางผมไว้บนโต๊ะนั่น ลูกสาวของเขาอยู่ใกล้กับผมตลอดเวลาเพื่อที่จะมั่นใจได้ว่าจะไม่มีใครทำร้ายผม ผมพูดกับเขาด้วยภาษาของเขาดื่มน้ำจากแก้วของพวกเขาแล้วสนุกสนานกับพวกเขามีเพียง สามสิบคนเท่านั้นที่อนุญาตให้ผม ในวันแรกทุกๆคนอยากจะเห็นผมและมคนมาดูผมมากกว่า 350 คน
    เจ้านายของผมวางแผนสำเร็จที่จะโชว์ผมอีกคนั้งในวันจันทร์หน้า ผมไม่อยากตั้งตาคอยผมเหนื่อยไปกับการเดินทางและความสนุกสนานเพราะว่าผมต้องพูดมาเป็นเวลาสามวันเต็ม ถึงแม้ว่าผมจะอยู่บ้านแต่ก็ยังมีคนจกบางส่วนแห่กันมาดูผมเจ้านายของผมทำงานหนักและสนุกไปกับมันดังนั้นผมจึงไม่มีเวลาพักผ่อนเลย
    ครอบครัวของเจ้านายผมรู้ดีว่าผมเป้นคนทำให้ครอบครัวของเขาร่ำรวยขึ้นจากคนทั้งเมือง ดังนั้นสองเดือนที่ผ่านมาหลังจากที่ผมมาถึงเมืองเบรอดิงแน็ค พวกเราก็ย้ายออกจากฟาร์มและเข้าไปอยู่ในตัวเมืองก่อนที่ กลาดาคลิทชืจะมาหาผมเธอก็ยังคงดูแลผม ระหว่างทางที่เราเดินทางเราก็ยังหยุดและแสดงตัวผมให้ทุกคนที่อยากดูสุดท้ายหลังจากที่เดินทางมากว่าห้าพันกิโลเมตรพวกเราก็มาถึงเมืองหลวง ตอนนี้ผมทำงานหนักมากขึ้นเพราะว่ามีคนแห่กันมาดูผมสิบครั้งต่อวัน

    7

    At the King’s palace

    Although Glumdalclitch tried to make things as comfortable as possible for me, such an exhausting life was beginning to have a bad effect on my health. I was becoming thinner and thinner. When my master noticed this, he thought I would not live much longer. But it was clear that he wanted to make as much money out of me as he could. While he was thinking how to do this, he was asked to bring me to the palace. The Queen and her ladies had heard about me and wanted to see. When we arrived in front of the Queen ,I fell on my knees and begged to be allowed to kiss her foot. But she kindly held out her hand to me. I took her little finger in both my arms and put it very polite to my lips.
    She seemed very pleased with me, and finally she said, ‘Would you enjoy living here in the palace, do you think?’
    ‘Great queen,’ I answered, ‘I must do what my master wants, but if I were free, I would want to spend my whole life obeying your orders.’
    She immediately arranges to buy me from my master. He was delighted to receive a good price for me, especially as he felt sure I would not live longer than a month. I also begged the Queen to let Glumdaclitch stay with me, because she had always taken such good care of me. The queen agreed, and Glumdaclitch could not hide to happen her happiness.
    When my master had left the palace alone, the Queen said to me, ‘Why didn’t you say goodbye to him? And why did you look at him so coldly?”
    ‘Madam, I must tell you,’ I replied,’ that since he found me, my master has used me as an easy way of making money for himself. He‘s made me work so hard that I feel tired and ill. He’s sold me to you only because he thinks I’m going to die soon. But I feel better already, now that I belong to such a great and good queen.’
    The Queen was clearly surprised to hear such intelligent words from such a small creature, and decided to show me to her husband. When the King saw me, he
    though at first that I must be a mechanical toy. However, when he heard my answers to his questions, he realized I must be alive, and he could not hide his astonishment.
    To discover what kind of animal was, he sent for three of his cleverest professors. After looking at me carefully, they decided that I was creature outside the laws of nature. I was much too small to climb their animals. They could not understand where I had come from, or how I could possibly survive. And when I told them that in my country there were millions just like me, they did not believe me, but just smiled. However, the King was more intelligent than they were. After speaking to Glumdaclitch and questioning me again, he realized that my story must be true.
    They took very good care of me. The Queen’s workmen made a special bedroom for me. It was a wooden box, with windows, a door and two cupboards. The ceiling could be lifted off, so that Glumdaclitch could changed my sheets and tidy my room. The workmen even made me two little chairs and a table, and a lock for the door the door, so no rats could get in.
    The Queen became so fond of me that she could not eat without me. My small table and chair were always placed on the dinner table near her left elbow, and Glumdalclitch stood near me, in case I needed her help. I ate off tiny silver plates, with silver knives and fords. But I never got used to seeing the Queen eat. In one mouthful she ate as much as twelve English farmers could eat in a whole meal. She drank from a cup as big as one of our barrels, and her knives were like huge swords. I was quite frightened of them.
    On Wednesday, which is a day of rest in Brobdingnag, like our Sunday, the King and Queen always had dinner together, with their children, in the King’s rooms. I was usually invited too. My little chair and table were at the King’s left elbow. He enjoyed very much hearing me talk about England – our laws, our universities, our great buildings. He listened so politely that I perhaps talked a little too much about my dear country. In the end he looked at me kindly. But could not stop himself laughing. He turned to one of his lords.
    ‘How amusing it is,’ he said to him, ‘that an insect like this should talk of such important matters! He thinks his country is so highly developed! But I suppose even tiny creatures like him have a hole in the ground that they call a home. They argue, they love, they fight and they die, as we do. But of course the poor little animals aren’t on our level.’
    I could not believe what I was hearing. He was laughing at my country, a country famous for its beautiful cities and palaces, its great kings and queens, its brave and honest people. However, there was nothing I could do about it, and I simply had to accept the situation.
    The worst problem I had at the palace was the Queen’s dwarf. Until I arrived, he had always been the smallest person in the country (he was about ten metres tall). As I was much smaller than him, he was very rude to me and behaved very badly, especially when nobody was looking. Once he took a large bone from the table and stood it on the Queen’s plate. Then he took me in both hand and pushed my legs into the top of the bone . I could not pull myself out, and had to stay there, feeling and looking – extremely stupid. When the Queen finally saw me, she could not stop herself laughing, but she was angry with the dwarf at the same time.
    In Brobdingnag there are large numbers of flies in summer, and this awful insects, each as big as and English bird, gave me no peace. The dwarf used to catch
    Some in his hands, and then lets them out suddenly under my nose. He did this both to frighten me and amuse the Queen. I had to use my knife to cut them to piece as they flew around me.
    Another time, the dwarf picked me up and dropped me quickly into a bowl of milk on the table. Luckily, I am a good swimmer, so I managed to keep my head out of the milk. As soon as Glamdaclitch saw I was in danger, she ran from the other side of the room to rescue me. I was not hurt, but this time the dwarf was sent away from the palace as a punishment. I was very pleased.
    I would now like to describe Brobdingnag. The people who draw our European maps think there is nothing but sea between Japan and America , but they wrong. Brobdingnag is quite a large country, joined on to north-west America, but separated from the rest of America by high mountains. It is about ten thousand wide kilometers long and from five to eight thousand wide, the sea around it is rough and there are so many rocks in the water that no large ships can land n any of the beaches. This means that the people of Brobdingnag do not normally have visions from other
    part of the world.
    There are fifty – one cities and a large number of towns and villages. The capital stands on both sides of river, and has more than eighty thousand houses. It covers three hundred and forty square kilometer: the main rooms are eighty metres high. The palace kitchen is huge – if I describe it, with its great pots on the fire and the mountains of food on the table, perhaps you would not believe me. Travelers are often accused of not telling the truth when they return. To avoid this happening to me, I’m being careful to describe what I saw as exactly and carefully possible

    บทที่ 7

    ที่พระราชวังของพระราชา

    ถึงแม้ว่ากลัมดาคลิทช์จะเหนื่อยต่อการทำสิ่งที่สะดวกสบายให้กับผม เช่นการมีชีวิตที่น่าเหน็ดเหนื่อยซึ่งมันเป็นการเริมต้นของผลกระทบที่แย่ต่องสุขภาพของผม ผมเริ่มผอมลงผอมลงเรื่อยๆ เมื่อเจ้านายของผมสังเกตเห็น เขาก็คิดได้ว่าฉันไม่น่ามีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน แต่ว่ามันก็ชัดเจนว่าเขาต้องการให้ผมทำเงินให้มากกว่าที่เขามีอยู่ตอนนี้ ในขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้น เขาก็นำตัวผมไปยังพระราชวังของพระราชา พระราชินีและเหล่าบรรดาภรรยาขุนนางเมื่อได้ยินเรื่องราวของผมต่างก็อยากจะเห็นผม เมื่อเรามาถึงหน้าพระราชินี ผมก็หล่นลงบนเข่าและขออนุญาตจูบเท้าเธอ ผมมองนิ้วเล็กๆในแขนของผมและจุมพิทอย่างเบาๆด้วยริมฝีปากของผม
    เธอดูเหมือนจะพอใจผมมาก และในที่สุดเธอก็พูดว่า “คุณอยากจะมาอยู่ที่นี่กับฉันไหม คุณคิดว่ายังไง”
    “เยี่ยมไปเลยพระราชินี” ผมตอบเธอ ผมต้องทำตามคำสั่งของเจ้านาย ผมไม่สามารถตัดสินใจเองได้ ผมอยากจะใช้ชีวิตทั้งหมดอยู่ใต้เบื้องคำสั่งของคุณ
    เธอตกลงซื้อผมในทันทีจากเจ้านายของผม เขาดูดีใจและรับรางวัลไปจากผม เฉาะอย่างยิ่ง เขามั่นใจว่าผมน่าจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน ผมยังขอร้องให้กลัมดาคลิทช์อยู่กับผมอีกด้วยเพราะว่าเธอคอยดูแลผมตลอดมา พระราชาชินีเห็นด้วย กลัมดาคลิทช์ก็ไม่อาจจะปิดบังความรู้สึกดีใจได้
    เมื่อเจ้านายของผมออกไปจากพระราชวังแล้ว พระราชินีก็พูดกับผมว่า ทำไมคุณถึงไม่บอกลาเขาเลย และทำไมคุณถึงมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชาแบบนั้น?
    “นายหญิงขอรับ ผมมีเรื่องจะบอกกับคุณ” ผมตอบ ตั้งแต่ที่เขาพบผม เจ้านายของผมก็ก็ใช้ผมหาเงินแบบง่ายเพื่อตัวของเขาเอง เขาใช้ผมทำงานหนักจนผมป่วยและเหนื่อย เขาขายผมให้กับคุรเพียงเพราะว่าเขาคิดว่าผมกำลังจะตายในไม่ช้า แต่ผมก็รู้สึกดีนะเพราะว่าตอนนี้ผมเป็นของของพระราชินีที่แสนดีคนนี้แล้ว
    เมื่อพระราชินีได้ฟังในคำพูดอันฉลาดของสิ่งมีชีวิตเล็กนี้แล้วก็เข้าใจและตัดสินใจที่จะแสดงผมให้กับสามีของเธอ เมื่อพระราชาเห็นผม เขามองผมเหมือนกับตุ๊กตาไขลาน อย่างไรก็ตามเมื่อเขาได้ได้คำตอบจากผมที่เขาถามผม เขาก็ตระหนักีดผมควรมีชีวิตต่อไป และผมก็ไม่สามารถที่จะซ่อนความประหลาดใจไว้ได้
    ผมถูกค้นพบโดยชนิดของสัตว์ เขาจึงส่งศาสตราจารย์ที่เก่งที่สุดมาสามคน หลังจากที่เขามองผมอย่างระมัดระวัง พวกเขาก็ลงความเห็นผมเป็นสิ่งมีชีวิตนอกเหนือธรรมชาติ ผมเก่งในการปีนต้นไม้หรือขุดทุ่งนาของเขา หรือฆ่าสัตว์และกินสัตว์ของพวกเขา พวกเขาไม่รู้ว่าผมมาจากไหน และผมรอดมาได้อย่างไร เมื่อผมบอกเขาว่าผมก็อยู่ในประเทศที่มีคนแบบผมเหมือนกัน พวกเขาก็ไม่เชื่อผม แต่พวกเขาก็หัวเราะ อย่างไรก็ตาม พระราชาก็ดูฉลาดกว่าพวกเขา หลังจากที่พูดคุยกับกลัมดาคลิทช์ และถามคำถามกับผมอีกครั้ง เขารู้ดีว่าเรื่องราวของผมเป็นเรื่องจริง
    พวกเขาดูแลผมเป็นอย่างดี คนงานของพระราชินีทำห้องนอนแบบพิเศษให้กับผม มันเป็นกล่องไม้ มีหน้าต่าง, ประตูและตู้อีกสองตู้ เพดานเป็นแบบยกขึ้น ซึ่งมันสามารถทำให้กลัมดาคลิทช์เปลี่ยนผ้าปูที่นอนและจัดระเบียบห้องนอนของผมได้ คนงานทำเก้าและโต๊ะเล็กๆและมีกลอนสำหรับประตู ดังนั้นจึงไม่มีหนูเข้ามา
    พระราชินีเริ่มชอบผมซึ่งนั่นหมายถึงเธอจะไม่กินผม โต๊ะและเก้าอี้เล็กๆมักจะเป็นที่ที่ดินเนอร์ที่อยู้ใต้ศอกของเธอเสมอๆ และกลัมดาคลิทช์ก็จะยืนอยู่ใกล้ๆผมถ้าผมต้องการความช่วยเหลือ ผมกินด้วยจานเงินจิ๋วพร้อมกับมีดและส้อมจิ๋ว แต่ผมไม่เคยเห้นพระราชินีใช้ ในหนึ่งคำของเธอนั้นเท่ากับหนึ่งมื้อที่ชาวนากินเธอ จากถ้วยที่ใหญ่พอๆกับถังและมีดของเธอก็ดูเหมือนอาวุธ ผมค่อนข้างที่จะกลัวพวกมัน
    ในวันพุธ เป็นวันพักผ่อนของเมิงบอบดิงแนค ที่เหมือนๆกับวันอาทิตย์ของพวกเรา พระราชาและพระราชินีมักจะดินเนอร์ด้วยกันพร้อมกับลูกๆของพวกเขาในห้องของพระราชา ผมมักจะถูกชวนอยุ่บ่อยๆตะและเก้าอี้เล็กของผมก็จะถูกวางอยู่ใต้ศอกด้วย เขาดูเหมือนจะสนุกสนานเมื่อได้ยินเรื่องรวที่ผมเล่าในประเทศอังกฤษ เรื่องเกี่ยวกับกฎหมายของพวกเรา มหาลัย และตึกมากมายของพวกเรา เขาฟังอย่างตั้งใจในระหว่างนั้นก็พูดถึงประเทศอันเป้นที่รักของผมด้วย ในตอนสุดท้ายเขามองมที่ผมอย่างอ่อนโยนแต่ก็ไม่หยุดหัวเราะเขากลับมาพร้อมกับทหารคนนึงของเขา
    มันน่าตกใจมากเลยนะ เขาบอก แมลงตัวนี้ดูเหมือนจะพูดในสิ่งที่สำคัญๆมาก เขาคิดว่าประเทศของเขามีการพัฒนาสูงแต่ผมคิดว่าแม้แต่สิ่งมีชีวิตที่คล้ายเขาก็มีรูอยู่ในดินที่พวกเขาเรียกมันว่าบ้าน พวกเขาถกเถียงพวกเขารัก พวกเขาต่อสู้และพวกเขาก็ตาย เหมือนกับเราแต่แน่นอนว่าสัตวืที่น่าสงสารพวกนั้นมีระดับไม่ได้ต่างจากพวกเราเลย
    ผมไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ผมได้ฟัง เขาหัวเราะประเทศของผม เมืองที่มีชื่อเสียงและสวยงามของผม พระราชาและพระราชินี ที่มีความกล้าหาญและประชาชาที่ซื่อสัตย์ อย่างไรก็ตามไม่มีสิ่งใดที่ผมทำมัน และผมก็ยอมรับสถานการณ์ได้อย่างง่ายดาย
    ปัญหาที่แย่ที่สุดในการอยู่พระราชวังนี้คือคนแคระของพระราชินี จนกระมั่งมาถึง เขาตัวเล็กกว่าคนที่อยู่ในประเทศนี้ เขาสูงเพียงสิบเมตร ซึ่งยังไงผมก็ตัวเล็กกว่าเขามาก เขามีอริยาบทที่เลวร้ายและพฤติกรรมแย่ๆโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ไม่มีใครสนใจมองเขา ครั้งนึงเขาโยนกระดูกจากโต๊ะไปยังจานของพระราชินี เมื่อนั้นเขาก็มองมาที่ผมด้วยมือและดันขาผมไปยังส่วนบนของกระดูก ผมไม่สามารถดึงตัวเองออกมาได้และก็อยู่ในนั้น ผมรู้สึกและมองดูว่ามันโง่งเมาก สุดท้ายเมื่อพระราชินีมองมาที่ผม เธอก็ไม่สามารถที่จะหยุดหัวเราะได้แต่เธอก็โกรธคนแคระด้วยเหมือนกัน
    ในบรอบดิงเนค มีแมลงวันเป้นล้านในฤดูร้อนและก็ยังมีแมลงที่น่าเกลียดอีกด้วยแต่ละตัวใหญ่เท่านกในอังกฤษมันทำให้ผมไม่สงบสุข คนแคระใช้มือของเขาจับแมลงและดันมาที่จมูกของผม เขาต่อสู้กับผมและขบขันกับพระราชินี ผมใช้มีดของผมตัดพวกมันเป้นชิ้นๆเมื่อมันบินมารอบๆตัวผม
    บางครั้ง คนแคระคนแคระก็หยิบผมลงไปจุ่มในแก้วนมบนโต๊ะ โชดดีที่ผมเป็นนักว่ายน้ำ ดังนั้นผมจึงสามารถทำให้หัวโผล่พ้นน้ำขึ้นมาได้ ทันทีที่กลัมดาคลิทช์เห็นผมอยู่ในอันตราย เธอก็วิ่งมาจากห้องข้างๆและช่วยชีวิตผม ผมไม่บาดเจ็บแต่ในเวลาเดียวกันคนแคระก็ถูกจับตัวส่งไปลงโทษผมรู้สึกดีใจมาก
    ผมจะอธิบายเกี่ยวกับบรอบดิงแนค คที่วาดแผนที่ของยุโรปคิดว่าไม่มีทะเลอยู่ระหว่างประเทศญี่ปุ่นและอเมริกาแลต่พวกเขาคิดผิด บรอบดิงแนคค่อนข้างที่จะเป็นประเทศที่ใหญ่ที่ร่วมกับตะวันออกเฉียงเหนือของอเมริกา แต่มันแยกออกมาจากส่วนที่เหลือของอเมริกาด้วยภูเขาสูง มันยาวประมาน 10 กิโลเมตรและกว้างถึงและกว้างแปดพันกิโลเมตร ทะเลรอบๆมีคลื่นลมแรงและมีหินจำนวนมากในน้ำ ไม่มีเรือใหญ่ๆสามารถจอดที่ชายหาด นั่นหมายความว่าไม่มีคนของบรอบดิงแนค ถูกเยี่ยมจากส่วนอื่นๆของโลก
    มีห้าสิบเอ็ดเมืองและตัวเลขจำนวนมากของเมืองและหมู่บ้าน เมืองหลวงตั้งอยู่ข้างๆกับแม่น้ำ และมีบ้านมากกว่าแปดหมื่น มันถูกปกคลุมไปถึงสามถึงสี่ร้อยตารางกิโลเมตร พระราชวังของพระราชาปกคลุมไปถึงสิบเอ็ดตารางกิโลเมตร ห้องโถงใหญ่แปดเมตร ครัวของพระราชวังใหญ่มาก ถ้าจะให้ผมบรรยาย มันมีหม้อและไฟและอาหารเท่ากองภูเขาอยู่บนโต๊ะ บางทีคุณของจะไม่เชื่อผม นักท่องเที่ยวมักจะกล่าวหาผมเมื่อเขากลับมา หลีกเหลี่ยงที่จะเจอผม ผมค่อนข้างที่จะอธิบายอย่างระมัดระวังที่สุด

    8

    More adventures in Brobdingnag

    Because I was so small, I had several dangerous accidents during my stay at the palace. One day Glumdalclitch put me down on the grass in the palace garden, while she went for a walk with some of the Queen’s ladies. A small white dog which belonged to one of the gardeners appeared, and seemed very interested in me. He took me in his mouth and carried me to his master. Luckily, he had been well trained, and did not try to bite me, so I was not hurt.
    One day the Queen said to me, ‘It would be good for your health to do some rowing or sailing. What do you think? Would you like me to arrange it for you?’
    ‘Madam,’ I answered, ‘I’d love to row or sail a little every day. But where can we find a boat that’s small enough?’
    ‘Leave that to me,’ she replied, and called for her workmen. She ordered them to make a tiny boat with sails. They also made a wooden container, about a hundred metres long, seventeen metres wide and three metres deep. This container was filled with water, and I was carefully placed in my boat on the water. Every day I used to row or sail there, while the Queen and her ladies watched. There was no wind, of course, but the ladies blew hard to move my boat along.
    I nearly lost my life again, when a lady picked me up to put me in the boat. She was not careful enough, and dropped me, With horror, I felt myself falling through the air. But instead of crashing to the ground, I was caught, by my trousers, on a pin in her clothes. I had to stay there without moving a finger, until Glumdalclitch came running to rescue me.
    But the greatest danger to me in Brobdingnag came from a monkey. One day Glumdalclitch left me alone in her bedroom while she visited some of the ladies. It was a warm day, and her window was open. I was in the box which I used as my bedroom, with the door open. Suddenly I heard the noise of an animal jumping through the window, and immediately I hid at the back of my box. The monkey, which appeared huge to me, very soon discovered my hiding-place. He picked me up, and held me close to him like a baby. When he heard someone opening the bedroom door, he jumped out of the window and ran on to the roof.
    I thought I had never been in such great danger. He was running on three legs and holding me in the fourth. At any moment he could let me fall, and we were at least three hundred metres above the ground. I could hear a lot of shouting in the palace. The servants had realized what was happening, and brought ladders to climb up on to the roof. Glumdalclitch was crying, and hundreds of people were watching from the garden. Meanwhile, the monkey was sitting calmly on top of the roof. He was taking food from his mouth and trying to it into my mouth. He still seemed to think I was his baby. I suppose it was an amusing sight for the crowd below, but I was in terrible fear of falling.
    Finally, several servants climbed on the roof, and they came nearer, the monkey put me down and run away. I was rescue and brought down to the ground. I had to stay in bed for two weeks after this, before I felt well enough to meet peple again. The monkey was caught and killed.
    When I next saw the King he asked me about this experience how did you feel ? he said,’ when the monkey was holding you up on the roof?’
    Sir,’ I replied bravely,’ I was afraid, that’s true. But next time an animal like attacks me, I shall not hesitate. I’ll pull out my sword like this’ – and I showed him what I would that it will never come near me again!’
    But while I waved my tiny sword in the air, the King and his lords laughed loudly. I had wanted to prove my bravery, but I failed, because to them I was only an unimportant little creature. I realized later that this often happens in England, when we laugh at someone of no family, fortune, or intelligence, who pretend to be as important as our great leaders.
    In the next few weeks, I began to have some very interesting conversations with the King. He was an intelligent, understanding person.
    ‘Tell me more about your country,’ he said to me one day.’ I would like to hear about your laws, your political life, and your customs. Tell me everything. There may be something that we can usefully copy here in Brobdingnag.
    ‘I shall be delighted, sir,’ I answered proudly. ‘Our king controls our three countries, Scotland, Ireland and England. We grow much of our own food, and our weather is neither too hot nor too cold. There are two groups of men who make our laws. One is called the House of Lord – they are men from the oldest and greatest families in the country. The other is the House of Common – these are the most honest, intelligent, and sensible men in the country, and are freely chosen by the people. We have judges to decide punishments for criminals, and we have a large army, which cannot be defeated by any other in the world.’
    While I was talking, the King was making notes. For several days I continued my explanation, and I also described British history over the last hundred years. Then the King asked me a large number of questions. These were some of them
    ‘How do you teach and train young people of good family? If the last son of an old family dies, how do you make new lords for the House of Lords Are these lords really the most suitable people to make the country’s laws? And in the House of Common, are these men really so honest and intelligent? Do rich men never buy their way in to this House? You say the lawmakers receive no pay, but are you sure that they never accept bribes?’
    Then he asked questions about our lawcourts, ‘Why are your trials so long and so expensive? How much do your lawyers and judges really know about the law? How carefully do they decide between right and wrong?
    ‘And why, ‘he went on, ‘are you so often at war? Either you enjoy fighting, or you have very difficult neighbours! Why do you need an army at all? You would not be afraid of any other country, if you were peaceful people, And in the last hundred years you’ve done nothing but rob, fight, and murder! Your recent history shows the very worst effects of cruelty, jealousy, dishonesty, and madness!’

    I tried t

    • Thitirat says:

      ‘No, my little friend,’ he said kindly but seriously, ‘I’m sorry for you. You’ve proved to me that your country has nothing valuable to offer us. Perhaps once, in the past, your political life was adequately organized, but now it is clear that there is laziness and selfishness in every part of the system. Your politicians can be bribed, your soldiers aren’t really brave, your judges and lawyers are neither reasonable nor honest, and your lawmakers themselves know little and do less. I sincerely hope that you, who have spent most of your life travelling, have a better character than most Englishmen. But from what you’ve told me, I’m afraid that your countrymen are the worst little nation of insects that has ever crawled upon the ground.’
      I am very sorry to have to report these words of the King’s and I only do so because of my love of the truth. I must tell you exactly what happened, even if I do not agree with it. I had to listen patiently, while he was giving his extraordinary opinions of my dear country. We must remember, however, that this King lives in a country almost completely separate from the rest of the world. Because he does not know other countries’ systems or customs, he has a certain narrowness of thinking, which we Europeans do not have, of course.
      ‘Sir,’ I said, ‘I’d like to give you something to thank you for your kindness to me since I arrived at the palace. Three or four hundred years ago, we Europeans discovered how to make a special powder. When you set fire to it, it burns and explodes immediately, with a noise louder than thunder. You can use it to shoot heavy balls of metal from large guns. It can destroy the largest ships, it can kill a whole army, it can cut men’s bodies in half, it can destroy the strongest walls. It’s called gunpowder, and it’s easy and cheap to make. To show you how grateful I am to you, I’m offering to explain how to make it – then you will be able to destroy all your enemies!’
      I was very surprised by the King’s reply.
      ‘No!’ he cried in horror. ‘Don’t tell me! I don’t want to know how to murder people like that. I would rather give half my country away than know the secret of this powder. How can a tiny creature like you have such inhuman, cruel ideas? Never speak to me of this again!’
      How strange that such and excellent king should not take the chance I was offering him! No European king would hesitate for a moment. But he had other strange ides. He believed, very simply, that every problem can be solved by honest, sensible people, and that the political life of a country must have no secrets and must be open for all to see and understand. Of course, we know that this is impossible, so perhaps his opinions of us is not worth considering.

      บทที่ 8

      การผจญภัยที่มากกว่าในบรอบดิงแนค

      เพราะว่าผมตัวเล็ก ผมจึงมักอยู่ในเหตุการณ์อันตรายเสมอๆในระหว่างที่ผมอยู่ในพระราชวัง วันหนึ่งกลัมดาคลิทช์วางผมลงกับหญ้าในสวนของพระราชวังในระหว่างที่เธอไปเดินเล่นกับพวกภรรยาขุนนาง ก็มีหมาตัวเล็กๆปรากฎอยู่ในสวนมันดูสนใจผมมาก มันคาบผมด้วยปากและพาผมไปหาเจ้านายของมัน โชคดีที่มันฝึกมาอย่างดีมันจึงไม่กัดผมดังนั้นผมจึงไม่บาดเจ็บ
      วันหนึ่งพระราชินีพูดกับผมว่า มันจะดีกับสุขภาพของคุณถ้าคุณเล่นเรือใบ คุณคิดว่าไง คุณอยากเล่นไหม ?
      นายหญิง ผมตอบ ผมชอบที่จะล่องเรือทุกวันๆ แต่ว่าไม่มีเรือไหนที่เล็กพอสำหรับผม
      ปล่อยให้เป็นเรื่องของฉันเอง เธอตอบ และเรีกหาคนงานของเธอ เธอสั่งให้พวกเขาทำเรือเล็กๆให้กับผม พวกเขาทำมันด้วยไม้มันยาวประมานร้อยเมตรกว้างสิบเจ็ดเมตรและลึกสามเมตร อ่างนี้เต็มไปด้วยน้ำและผมค่อนข้างที่จะระมัดระวังเมื่อเรืออยู่บนน้ำ ทุกๆวันผมจะล่องเรือที่นี่ในขณะที่พระราชินีและเหล่าขุนนางก็มองดู ไม่มีลมแน่นอนแต่เหล่าขุนนางก็เป่ามัน ผมเกือบจะเสียชีวิตอีกครั้ง เมื่อเหล่าขุนนางหยิบผมใส่เรือ
      เมื่อเธอหยิบผมด้วยความไม่ระมัดระวังผมจึงร่วงลงพื้นมันน่ากลัวมาก ผมหล่นลงอากาศแต่ผมกลับไม่เป็นอะไรเพราะว่ากางเกงของผมมมันเกี่ยวกะเข็มกลดของเธอไว้จากนั้นกลัมดาคลิทช์ก็มาช่วยผม
      แต่สิ่งที่อันตรายที่สุดของบรอบดิงแนค็คือลิง วันนึงกลัมดาคลิทช์ทิ้งผมไว้ในห้องนอนของเธอตามลำพังในขณะที่เธอไปเยี่ยมเยียนเหล่าภรรยาขุนนาง มันเป้นวันที่ร้อนอลอ้าวดังนั้นหน้าต่างจึงถูกเปิดออก ผมได้ยินเสียงเหมือนมีสัตว์เข้ามาจากทางห้าต่างผมจึงซ๋อนตัวอยู่แต่ว่าเจ้าลิงนั่นมันก็เห็นผมมันอุ้มผมปีนออกนอกหน้าต่างและขึ้นไปบนหลังคา
      ผมคิดว่ามันอันตรายที่สุด มันวิ่งด้วยขาสามขาและขาที่สี่ก็อุ้มผมไว้ผ๔คนประมาณสามร้อยกว่าคนมองผมจากพื้นดินแล็ตะโกนจากพระราชวังกลัมดาคลิทช์ร้องไห้และยืนมองจากในสวนในและแล้วก็มีคนปีนบันไดขึ้นมาในขณะเดียวกันเจ้าลิงนั่นก็ยัดอาหารใส่ปากผมเหมือนกับว่าผมเป็นลูกของมัน
      ในที่สุดคนรับใช้ก็ปีนขึ้นมาถึงหลังคาและพยายามเข้ามาใกล้ๆ ลิงก็วางผมลงและวิ่งหนีไป ผมรอดชีวิตและก็นอนพักฟื้นอยู่เปนเวลาสองสัปดาห์และหลังจากนั้นเจ้าลิงนั่นก็ถูกจับแล้ถูกฆ่าตาย
      ต่อมาพระราชาได้ถามผมเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นว่าผมรู้สึกอย่างไร ว่าผมกลัวไหมที่ถูกอุ้มขึ้นไปอยุ่บนบอดหลังคาเช่นนั้น
      นายท่านขอรับ ผมกลัวก็จริงแต่หากว่าผมรู้ก่อนหน้านี้ว่ามันจะทำร้ายผม ผมก็จะสู้กับมันด้วยดาบของผมและไม่ทำให้มันกล้าเข้ามาใกล้ผมอีก
      แต่ในขณะที่ดาวเล็กๆของผมอยู่ในอากาศพระราชาก็หัวเราะเสียงดังผมต้องการที่จะแสดงความกล้าหาญให้แก่เขา เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นบ่อยๆในอังกฤษ เขาผู้ซึ่งหัวเราะคนที่ไม่ใช่ครอบครัวโชคดีที่ฉลาดและเขาก็มีความเหมาะสมแก่การเป็นผู้นำ
      บอกข้ามากี่ยวกับประเทศของคุณ เขาพูดกับผมในวัหนึ่ง ข้าอยากจะรู้กฎหมายบ้านเมืองของเจ้าชีวิตและประเพณีของเจ้า บอกเกี่ยวกับทุกสิ่งที่พวกเราสามารถจะเลียนแบบได้
      ผมยินดีและตอบอย่างพอใจ พระราชาของเราแบ่งการปกครองเป็นสามประเทศมีสก็อทแลนด์ ไอด์แลนด์และอังกฤษ พวกเราปลูกอาหารการกินกันเอง มีการแบ่งการปกครองออกเป็นสองพวกคือวุฒิสภาและสภาผู้แทนราษฎร
      ในขณะที่เรากำลังพูดคุยกันอยู่พระราชาก็จดบันทึกไปด้วย หลายวันต่อมาผม็อธิบายเพิ่มมากขึ้นและผมก็เล่าเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของอังกฤษที่เกิดขึ้นมาเป้นร้อยๆปีอีกด้ว
      คุณสอนให้ครอบครัวดีได้อย่างไร ถ้าคนสุดท้ายของวุฒิสภาตายคุณจะทำอย่างไรจะเลือกผู้ที่เหมาะสมได้อย่างไรและสภาผู้แทนราษฎรจะเป็นผู้ที่ฉลาดและซื่อสัตย์จริงหรอ แล้วพวกคนร่ำรวยไมเคยซื้อพวกเขาจากในสภาเลยหรอ ผู้บัญญัติกฎหมายจะไม่รับเงินและคุณแน่ใจได้หรอว่าเค้าจะมีไม่มีการติดสินบน
      และกวเขาจะตัดสินอย่างไรว่าอันไหนถูกอันไหนผิด
      และทำไมถึงได้มีสงครามเกิดขึ้นบ่อยๆ ไม่ต่อสู้ก็จะมีเรื่องผิดใจกับเพื่อนบ้าน ทำไมคุณถึงต้องทำสงคราม คุณไม่กลัวหรอ ถ้าประชาชของคุณอยากอยู่อย่างสงบล่ะและเมื่อร้อยปีที่แล้วไม่มีการปล้น การต่อสู้และการอาชญากรรม ประวัติศาสตร์ของคุณค่อนข้างที่จะแสดงออกถึงผลกระทบ ความโหดเหี้ยม ความริษยา ความคดโกงและความบ้า
      ผมพยายามที่จะตอบพระราชาเท่าที่จะตอบได้
      ไม่เป้นไรหรอกเจ้าเพื่อนตัวเล็ก เขาพูดอย่างอ่อนโยนแต่ค่อนข้างจริงจัง ผมต้องขอโทษด้วยนะ คุณแสดงให้ผมเห็นแล้วว่าไม่มีสิง่ใดที่คุณจะเสนอให้ผม ทหารของคณกล้าหาญ ทนายของคุณมีความซื่อสัตย์ แต่จากนี้ไปไม่ว่าคุณจะบอกอะไรกับผม ผมเกรงว่าเพื่อนร่วมชาติของคุณจะเป็นชนชาติแมลงที่คลานอยู่บนพื้นดิน
      ผมต้องขอโทษที่รายงานคำพวกนั้นของพระราชาและก็รักความจริงสะด้วยผมต้องบอกว่ามันเกิดอะไรขึ้น ถึงแม้ว่าผมจะไม่เห็นด้วยก็ตาม ผมฟังอย่างอดทนในขณะที่เขาก็ให้ความเห็นอย่างไม่ธรรดาเกี่ยวกับประเทศของผม พวกเราต้องจำไว้ว่าพระราชาอาศัยอยู่ในประเทศที่ค่อนข้างจะสลบสุขจากโลกภายนอกพราะว่าเขาไม่รู้จักประเทศอื่นๆระบบและประเพณีต่างซึ่งทำให้เขามีความคิดท่คับแคบซึ่งต่างจากชาวยุโรปอย่างสิ้นเชิง
      คุณคงคิดว่ามันยากที่จะเชื่อ
      นายท่าน ผมอยากจะชอบคุณท่านที่ท่านเมตตาผมตั้งแต่ผมมาถึงที่พระราชวังนี้ สามสี่ร้อยปีที่แล้ว พวกเราชาวยุโรปได้ค้บพบวิธีผงพิเศษ เมื่อไฟไหม้มันจะดับทันทีมันดังมากกว่าเสียงฟ้าร้องซะอีก คุณสามรถใช้มันยิงลูกปืนหนักๆจากปืนได้ มันสามารถทำงานเรือใหญ่ได้ มันฆ่าทหารนับร้อย มันทำง่ายและราคาถูก ถ้าคุณสนใจผมจะทำให้คุณดู
      ผมประหลาดใจมากเมื่อพระราชาตอบเช่นนั้น
      ไม่เด็ดขาด เขาตอบอย่างตกใจ อย่าบอกฉันฉันไม่ต้องการฆ่าคน ฉันต้องการให้ประชาชนของฉันห่างไกลจากผงพิเศษนั่นทำไมสิ่งมีชีวิตเล็กเช่นคุณถึงได้มีใจคอโหดเหี้ยวเช่นนี้มันเป็นความคิดที่โหดร้ายมาก อย่าพูดเรื่องนี้กับฉันอีกเป็นอันขาด
      จะทำอย่างไรพระราชาก็ม่เปลี่ยนใจ ผมพยายามจะเสนอให้เขา ไม่มีพระราชาที่ยุโรปคนไหนปฎิเสท แต่เขามีความคิดแตกต่างออกไป เขาเชื่อว่าปัญหาทุกปัญหามีทางออกเสมอด้วยความซื่อสัตย์ มีเหตุผลและประชาชนต้องม่มีความลับต่อกันและเปิดโอกาสให้เขาใจกันมากขึ้น แน่นอนว่าพวกรารู้ว่ามันเปนไปไม่ได้

      • Thitirat says:

        9

        Gulliver escapes from Brobdingnag

        I was still hoping to return to England one day. But the ship in which I had arrived in Brobdingnag was the first that had ever come near the coast. So I could not see how I could get away. I began to think more and more about my family and my home.
        By now I had been in Brobdingnag for about two years. When the King and Queen traveled to the south coast, Glumdaclitch and I went with them . I really wanted to be close to the sea again, which I had not seen or even smelt for so long. As Glumdaclitch was ill., I asked young servants to take me to sea. I looked sadly at the sea. I fell asleep.
        I was woken suddenly when my box was lifted high in the air. I can only suppore that a large bird took hold of the ring on top of the box with his talons.as the box fell into the sea. Perhaps the bird had been attacked by others and so had to drop what he was carrying.
        Luckily, the box had been well made, and not much sea water came in. But I do not think any traveller has ever been in a worse situation than I was then. I wondered how long I would survive, with no food or drink in the middle of the ocean. I felt sure I would never see poor Glumdalclitch again, and I knew how sad she would be to lose me.
        Several hours passed, and then I suddenly heard a strange noise above my head. People were fastening a rope to the ring. Then my box was pulled through the water. Was it a ship that was pulling me along?
        ‘Help! Help!’ I shouted as loudly as I could.
        I was delighted to hear English voices reply.
        Who’s there?’ they cried.
        ‘I’m English!’ I shouted back desperately. ‘please help me to get out of here! Just put your finger into the ring on top of the box and lift it out of the water! Quickly!’
        There were great shouts of laughter.
        ‘He’s mad!’ I heard one man say.
        ‘Ten men couldn’t lift that huge box!’ said another.
        There was more laugher.
        Indeed, because I had been with giants for so long, I had forgotten that my countrymen were as small as me. The only thing the sailors could do was to cut a hole in the top of my box, and help me to climb out. I was exhausted and unable to walk far.
        They took me to their captain.
        ‘Welcome to my ship,’ he said kindly. ‘You’re lucky we found you. My men saw that huge box on the water, and we decided to pull it along behind the ship. Then we realized there was a man inside! Why were you locked up in there? Was it a punishment for some terrible crime? But tell me all about it later. Now you need to sleep, and then eat’
        When I told him my story, a few hours later, he found it difficult to believe. But after a while he began to accept that what I told him must be true.
        ‘But why do you shout so loudly?’ he asked. We can hear you perfectly well if you speak normally.’
        ‘You see,’ I explained, ‘for two years I’ve had to shout to make myself understood by the giants. I was like a man in the street who was trying to talk to another man at the top of a very tall building. And another thing – your sailors all seem very small to me, because I’ve been used to looking up at people twenty metres tall.’
        He shook his head. ‘Well, what a story! I think you should write a book about it when you get home.’
        I stayed on the ship for several months, as we sailed slowly home to England. Finally, we arrived in Bristol on June 3rd, 1706. When I reached home, my wife made me promise never to go to sea again, and I thought my adventures had come to an end.

        บทที่ 9

        กัลลิเวอหนีจากบรอบดิงแนค

        ผมยังคงหวังจะกลับไปยังประเทศอังกฤษสักวันหนึ่ง ซึ่งเรือที่ผมเคยมาถึงที่นี่จอดอยู่กับชายฝั่ง ดังนั้นผมจึงไม่สามารถออกไปจากที่นี้ได้ผมคิดถึงครอบครัวของผมมาก
        จนถึงตอนนี้ผมก็ยังคงอยู่ในบรอบดิงแนคมาสองปีแล้ว เมื่อพระราชาและพระราชินีออกไปยังเมื่อทิศใต้ กลัมดาคลิทช์และผมก็จะไปด้วยเช่นกัน ผมต้องการที่จะใก้ชิดกับทะเลอีกครั้งซึ่งผมไม่ได้สัมผัสและได้กลิ่นมาเป็นเวลานานมากแล้ว กลัมดาคลิทช์ได้ป่วยเป็นเวลายาวนานผมจึงให้คนรับใช้พาผมไปสูดกลิ่นอายของทะเล เด็กชายได้นำผมใส่กล่องและก็วางผมลงบนชายหาดในขณะที่เขากำลังปาไข่นกอยู่นั้นผมก็มองที่ทะเลอยางเศร้าใจจากนั้นผมห็หลับไป
        ผมตื่นขึ้นมาทันทีหลังจากที่กล่องของผมถูกยกสูงขึ้นบนอากาศ ผมสังเกตเหนได้ว่ามีนกตัวใหญ่เอากรงเล็บคีบและบินออกมา ผมมองเห็นท้องฟ้าและเมฆผ่านไป ผมได้ยินเสียงลมกระแทกและระหว่างนั้นนกก็ถูกจู่โจมโดยสิ่งๆหนึ่งและมันก็ถูกหิ้ว
        โชคดีที่กล่องของผมทำมาอย่างดีและน้ำก็เข้ามาไม่มากแต่ผมก็ไม่คิดว่านักเดินทางอย่างผมจะมาเจอสถานการณ์เลวร้ายแบบนี้ ผมยังสงสัยว่าผมมีชีวิตรอดมาได้อย่างไรไม่มีอาหารไม่มีเครื่องดื่มระหว่างที่อยู่กลางทะเล ผมรู้สึกมั่นใจว่าผมคงไม่ได้เห็นกลัดาคลิทช์อีกต่อไปแล้วผมรู้ว่าเธอคงเสียใจที่ผมหายไป
        ไม่อีกกี่ชั่วโมงต่อมา ผมได้ยินเสียงประหลาดจากหัวของผม มีคนเอาเชือกมาพัยไว้รอบๆและกล่องของผมกำลังถูกลากข้ามน้ำไป นั่นมันคือเรือใช่ไหม
        ช่วยด้วย ช่วยด้วย ผมร้องเรียก
        ผมค่อนข้างแปลกใจที่ได้ยินเสียงคนอังกฤษ
        คุณเป็นใคร เขาถามผม
        ผมเป็นคนอังกฤษ ผมตะโกนตอบทันที กรุณาช่วยผมออกไปจากที่นี่ด้วย ช่วยเอาเชือกวงแหวนนั่นยกกล่องผมขึ้นไปจากน้ำที
        มีเสียงหวัเราะมากมายดังขึ้น
        เขามันบ้า ผมได้ยินเสียงชายคนหนึ่งพูดขึ้นมา
        คนสิบคนไม่สามารถยกกล่องขึ้นมาได้ มีคนนึงพูดและก็มีเสียงคนหัวเราะมากขึ้น
        ที่จริงแล้วเพราะว่าผมได้ไปอยู่กับคนยักษ์มาเป็นเวลานาน ผมลืมไปว่าคนปกติจะตัวเล็กกว่าผมมีเพียงกะลาสีเรือเท่านั้นที่สามารถจะตัดกล่องของผมของไปได้และช่วยผมปีนออกมา ผมเหนื่อยล้าและไม่สามารถเดินต่อไปได้ไกล
        พวกเขาพาผมไปหากัปตัน
        ยินดีต้อนรับสู่เรือของพวกเรา เขาพูดอย่างใจดี คุณโชคดีมากที่พบเรา ชายคนนึงของเราพบกล่องใหญ่อยู่บนพื้นน้ำพวกเราจึงตัดสินใจที่จะดึงมันมา เมื่อพวกเราเห็นว่ามีผู้ชายอยู่ข้างใน ทำไมคุณถึงถูกขังอยู่ในนั้นได้ละ คุณถูกทำโทษหรอแต่ยังไม่ต้องบอกฉันก็ได้นะ ตอนนี้คุณไปนอนและก็กินข้าวก่อนเถอะ
        เมื่อผมเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พวกเขาฟังแล้ว ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเขาก็ยากที่จะเชื่อผม แต่หลังจากนั้นเขาก็เริ่มยอมรับว่าผมพูดความจริง
        ทำไมคุณต้องตะโกนเสียงดังด้วยละ พวกเราได้ยินชัดถึงแม้ว่าคุณจะพูดเสียงปกติก็ตาม
        คุณรู้ไหมว่าผมต้องตะโกนคุยกับยักษ์มาเป็นเวลาสองปีเต็ม เหมือนมนุษย์ธรรมดาที่ตะโกนคุยกับคนอีกคนที่อยู่บนตึกสูงๆสำหรับพวกคุณถือว่าตัวเล็กมากๆสำหรับผมเพราะว่าผมเคยเห็นคนตัวใหญ่มากว่านี้ประมาน 20 ฟุต
        เขาส่ายหัว เยี่ยมไปเลยเรื่องราวทั้งหมดของคุณ ฉันคิดว่าฉันจะเขียนหนังสือเกี่ยวกับเรื่องของคุณตอนที่ผมกลับบ้าน
        ผมอยู่บนเรือเป้นเวลานานถึง 7 เดือน พวกเราล่องเรือไปอย่างช้าๆเพื่อกลับบ้านที่อังกฤษ ในที่สุดพวกเราก็มาถึงบริสตอลในวันที่ 3 เดือนมิถุนายน 1706 เมื่อผมถึงบ้านแล้ว ภรรยาของผมก็ให้ผมสัญญาว่าผมจะไม่ออกทะเลอีก และผมก็คิดว่าผมจะหยุดผจญภัยเสียที

  6. Thitirat says:

    10

    The flying island of Laputa

    I had only been at home for about ten days when a friend of mine asked me to join him on a journey to the East Indies. I still wanted to see more of the world, and as he was offering to give me double the usual pay, I managed to persuade my wife to let me go. The voyage took eight months, and after stopping fo a short time in Malaysia, we arrived in the Gulf of Tongking.
    ‘I’ll have to stay here for a while on business,’ my friend the captain to me. ‘But you can take the ship and some of the sailors. Go and see what you can buy and sell in the islands around here.’ That sounded interesting to me, so I agreed.
    Unfortunately, we sailed straight into a terrible storm, which drove us many miles eastward. Then,by two pirate ships. Our ship was not fast enough to escape, and the pirates caught us. They decided to keep the sailors to help sail the ship, but they did not need me. I suppose I was lucky they did not kill me. Instead, they left me alone in a small boat in the middle of the ocean, with only enough food for a few days, while they sailed away.
    I am sure the pirates thought I would die. However, I saw land some hours later, and I managed to sail the boat to it. As I stepped out of the boat and walked up the beach, I noticed that although the sun had been very hot, the air suddenly seemed cooler. At first I thought a cloud was passing over the sun. But when I looked up, I saw, to my great astonishment, a large island in the sky, between me and the sun. It was moving towards me, and arms and shouted as loudly as possible.
    ‘Help! Help!’ I cried. ‘Rescue me!’
    When the island was about a hundred metres over my head, they let down a seat on a chain. I sat on it, and was pulled up to the island. I had discovered the flying island of Laputa.
    Laputans are certainly strange-looking people. Their heads always turn either to right of left: one of their eyes turns inwards, the other upwards. Their main interests are music and mathematics. They spend so much time thinking about mathematical problems that they do not notice what is happening around them. In fact, rich Laputans employ a servant whose job is to follow his master everywhere. The servant warns him if he is going to step into a hole, and reminds him to reply if someone speaks to him.
    I was taken to see the King, but had to wait for at least an hour while he struggled with a difficult mathematical question. However, when he had finished, he spoke politely to me, and ordered his servants to show me to a room. For dinner they gave me three kinds of meat – a square of beef, a triangle of chicken and a circle of lamb. Even the bread was cut into mathematical shapes. In the evening a teacher arrived to help me learn the language, and in a few days I was able to make conversation with the island people.
    Laputa is a circle of land, about eight kilometres across, covered with houses and other buildings. It is moved by a simple machine which uses magnets to pull the island closer to land or push it higher into the sky. The island always moves slowly. It can only fly over the country called Balnibarbi, which belongs to the King of Laputa.
    It is difficult talking to Laputans, as they have little interest in anything except music and mathematics.
    They are, however, very worried about the future of the earth, the sun, and the stars, and they often discuss this. I heard a conversation about this shortly before I left Laputa.
    ‘How are you, my friend?’ one man asked another.
    ‘As well as can be expected,’ came the reply.
    ‘And how is the sun, do you think?’
    ‘I thought he looked rather feverish this morning.
    I’m afraid he’ll get too hot and destroy himself one day, if he goes on like this.’
    ‘ know, it’s very worrying. And what about the earth? It’s only thirty years until the next falling star comes this way, and the earth was very nearly destroyed by the last one!’
    ‘That’s right. We know that the next falling star is almost certain to get too close to the sun, and catch fire! And when the earth passes through that fire, it’ll be destroyed immediately!’
    ‘Only thirty years! That’s not much a look forward to, is it?’ And the two men shook their sadly.
    After several months on the island, I asked if I could visit the country underneath us. The King agreed, and ordered his officials to put me down on Balnibarbi, and show me round the capital, Lagado.
    The most interesting place I saw there was the university, which was full of very clever men, with very clever ideas. They were all working hard to find better, faster, cheaper, easier ways of doing and making things. They had ideas for building houses from the roof downwards, turning rocks into soft material, making rivers run uphill, and saving sunshine in bottles. I cannot remember half of the astonishingly clever ideas which they were working on. One day, they told me , they would find the answers to all these problems, and then their country would be the most wonderful place in the world. Meanwhile, I noticed that the people looked hungry and miserable. Their cloths were old and full of holes, their houses were badly built and falling down. There were no vegetables or corn growing in the fields.
    When I visited the School of Mathematics, I could not understand why the students looked so unhappy.
    ‘What’s the matter, young man?’ I asked one of them. ‘You look quite ill.’
    ‘Yes, sir,’ he answered. ‘You see, we’ve only just eaten out lessons for today, and it’s made us feel rather sick.’
    ‘Eaten them?’ I repeated in surprise. ‘Why did you do that?’
    ‘Oh, that’s the way we learn here, sir, be replied.
    ‘Our professors write mathematical questions and answer on paper , then we eat the paper. After that we’re only supposed to have bread and water for three days, while the information moves upwards to our heads. But it’s awful, sir, not eating much for three days. And we often feel sick Er ….. excuse me, sir!’ And he ran past make out of the room. This highly developed system of teaching did not seem to be working well.

    บทที่ 10

    เกาะลอยของลาพุทา

    ผมมาถึงบ้านได้ สิบวันเมื่อเพื่อนของผมที่ร่วมการเดินทางตอนไปหมู่เกาะอินเดีย ผมก็ยังต้องการที่จะไปมองโลกให้มากกว่านี้ และเขาก็เสนอเงินที่จะจ่ายให้ผมเป็นสองเท่าผมจัดการโน้นมน้ามภรรยาของผมเพื่อที่ผมจะไปและเดินทางออกมาเป้นเวลาแปดเดือนและหลังจากที่หยุดพักที่มาเลเซียเป็นเวลาสั้นๆพวกเร้ามาถึงอ่าวตังเกี๋ย
    พวกเราจะหยุดพักที่นี่เพื่อทำธุระ เพื่อนของผมที่เป้นกัปตันพูด แต่คุณจะต้องพาลูกเรือบางส่วนไปซื้อของและขายของรอบๆเกาะนี้ ซึ่งมันฟังดูน่าสนใจมากสำหรับผมและผมก็ตกลง
    โชคไม่ดี เรือของเราโดนพายุและถูกพันออกมาหลายไมล์ทางด้านทิศตะวันออก พวกเราโชคไม่ดีอย่างมากเพราะพวกเราถูกเรือโจรสลัดสองลำไล่ล่า เรือของเราเร็วไม่พอที่จะหนีและโจรสลัดก็จับพวกเราไว้ได้ พวกเขาตัดสินใจที่จะให้ลูกเรือของเราไปเป็นลูกเรือของพวกเขาแต่พวกเขาไม่ต้องการและผมหวังว่าเขาจะไม่ฆ่าผม ดังนั้นเขาจึงปล่อยผมลงลงเรือเล็กๆกลางมหาสมุทรพร้อมกับอาหารพร้อมกับที่ลอยเรือออกไป
    ผมคิดว่าพวกโจรสลัดคิดว่าผมคงจะตายอย่างไรก็ตามผมเห็นพื้นดินต่อมาในเวลาไม่กี่ชั่วโมงและผมก็จัดการลอยเรือไปยังมัน ผมหยุดเรือและเดินออไปยังชายหาด ผมสังเกตว่าพระอาทิตย์ร้อนแรงมากและอากาศก็ค่อนข้างที่จะเย็นมากๆเช่นกันหลังจากที่เมฆลอยผ่านพระอาทิตย์ไปแต่หลังจากที่ผมมองดูผมก็พบกับความประหลาดใจมีเกาะใหญ่ๆอยู่บนท้องฟ้าระหว่างผมกับพระอาทิตย์ที่มันกำลังเคลื่อนย้ายมาทางผมและมีผู้คนหลายคนวิ่งอยู่บนนั้น ผมโบกมือและตะโกนอย่างที่สุด ‘ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยชีวิตผมด้วย’เมื่อเกาะนั่นอยุ๋บนหัวของผมประมาณร้อยเมตรพวกเขาก็ปล่อยโซ่ลงมาและดึงผมขึ้นไปผมได้ค้นพบเกาะที่ลอยอยู่คือเกาะลาพุทา
    ชาวลาพุทาดูแปลกตา หัวของพวกเขาจะเอียงซ้ายเอียงขวาตลอดตาของพวกเขาก็จะขึ้นๆลงๆ พวกเขาสนใจในดนตรีและคณิตศาสตร์ พวกเขาใช้เวลาแก้ปัญหาคณิตศาสตร์ซึ่งนั้นพวกเขาจึงไม่สังเกตสิ่งรอบข้าง ชาวลาพุทาที่ร่ำรวยก็จะจ้างคนใช้ไว้ใช้งานทุกๆที่ที่เจ้านายไป คนรับใช้จะเตือนเขาถ้าเขาจะเดินตกรู และเตือนให้เขาพูดคุยกับคนที่คุยกับเขา
    ผมมาพบกับพระราชาแต่ก็ต้องรจนกว่าเขาจะแก้โจทย์ปัญหาเสร็จหลังจากที่ได้พบกับเขาแล้วเขาก็พูดคุยกับผมอย่างสุภาพ สำหรับมื้อค่ำนี้พวกเขาจัดเป็นเนื้อสามอย่าง เนื้อวัวเป็นสี่เหลี่ยม เนื้อไก่เป็นสามหลี่ยมและเนื้อแกะเป็นวงกลม แม่แต่ขนมปังก็ยังตัดเป็นรูปร่างทางคณิตศาสตร์ ในตอนเย็นครูสอนก็มาสอนผมเกี่ยวกับภาษาของที่นี่และในเวลาไม่นานผมก็สามารถพูดภาษาของที่นี่ได้
    ลาพุทาเป้นเกาะวงกลม ปกคลุมด้วยบ้านและตึกมากมายมันถูกดันขึ้นด้วยเครื่องจักที่คอยดันให้เกาะทั้งเกาะลอยสูงขึ้นไปยังท้องฟ้า เกาะนี้จะลอยสูงอยู่ตลอดเวลา มันบินเหนือประเทศที่เรียกว่าเมืองบาลนิบาร์บิที่เป้นของพระราชาลาพุทา
    มันเป็นเรื่องยากที่จะคุยกับชาวลาพุทาพวกเขาดูสนในดนตรีและคณิตศาสตร์ พวกเขากังวลเกี่ยวกับอนาคตของโลกพระอาทิตย์ ดวงดาวและพวกเขาก็กำลังพูดคุยกันในเรื่องนี้ ผมได้ยินบทสนาเล็กๆน้อยๆก่อนที่ไปจากลาพุทา
    เป็นอย่างไรบ้างเพื่อน ชายคนหนึ่งถามผม
    ก็ดีนะ ผมตอบไป
    คุณคิดว่าพระอาทิตย์เป็นไงบ้าง
    ผมคิดว่ามันค่อนข้างจะมีไข้ในตอนเช้า ผมกลัวว่าเขาจะทำลายทำเองถ้ามันยังเป็นแบบนี้ต่อไป
    ผมคิดว่ามันดูน่าห่วงมากและโลกจะเป็นอย่างไรต่อไป ในอีกสามสิบปีข้างหน้าถ้าดาวตกมาทางนี้ก็จะแปลว่าโลกใกล้จะทำงายตัวเองแล้ว
    ถูกต้องพวกเรารู้ดีว่าถ้าดาวตกมาทางนี้มันก็คือจุดจบของพระอาทิตย์และก็จะลุกเป็นไฟและเมื่อโลกผ่านไฟไปมันก็จะถูกทำงายทันที
    อีกแค่สามสิบปีเท่านั้น มันไม่มากที่จะรอคอยเลย คนสองคนส่ายหัวอย่างเศร้าสร้อย
    หลังจากนั้นมีกี่เดือนที่เกาะนี้ ผมได้ขออนุญาตที่จะไปเยี่ยมเยียนประเทศที่อยู่ใต้ล่างนี้ พระราชาเห็นด้วยและสั่งให้ทหารของเขาพาผมลงไปและพาผมชมเมืองลากาโด
    มันน่าสนใจมากสำหรับผมก็คือมหาวิทลัยมีแต่คนที่ดูเก่งมากๆ พวกเขาทำงานหนัก เพื่อที่จะหาวิธีทำให้เร็วกว่า ถูกกว่าเพื่อที่จะเป็นหนทางทำอะไรสักอย่าง พวกเขามีความคิดที่จะก่อสร้างบ้านจากหลังคาลงไปข้างล่าง เปลี่ยนหินเป็นโลหะ ทำทางขึ้นเขาให้อ่อนนุ่มลง และหาวิธีเก็บแสงแดดไว้ในขวด พวกเขาบอกผมว่าถ้าพวกเขาทำพวกนี้ได้ที่ที่สวยงามที่สุดก็ก็ที่นี่ ขณะเดียวกัน ผมก็เห็นคนพวกหนึ่งที่ดูโมโหและดูหดหู่ เสื้อผ้าของพวกเขาดูเก่า และบ้านของพวกเขาก็พังลง ไม่มีผักและข้างโพดอยู่ในทุ่งนา
    เมื่อผมไปเยี่ยมที่โรงเรียนสอนเลขผมไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กนักเรื่องถึงดูไม่มีความสุข
    เกิดอะไรขึ้นหรอหรอหนุ่มน้อย ผมถามเขา ซึ่งเขาดูป่วยๆ
    ใช่เลยท่านปัณหาในห้องเรียนวันนี้ทำให้ผมป่วย
    กินพวกนี้นั้นหรอ ทำไมต้องทำแบบนั้นละ
    ก็นี่เป็นวิธีการเรียนของที่นี่ นายท่าน เขาตอบ อาจารย์ของเราเขียนคำถามและคำตอบลงในกระดาษ ดังนั้นะวกเราก็ต้องกินกระดาษเข้าไปหลังจากนั้นสามวันพวกเราก็จะกินขนมปังและน้ำในขณะที่ข้อมูลจะขึนมาข้างบน แต่มันแย่มาก พวกเรากินไม่ได้ภายในสามวัน และพวกเราก็รู้สึก เอิ่ม… ขอทานะท่าน และเขาก็วิ่งผ่านผมไป นี่คงเป็นผลการสอนที่ดูเหมืนอจะถูกพัฒนาออกมา

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s